۱۳۸۷ مهر ۲۰, شنبه
One of the most delicious food
Posted by
مریم
1 comments
۱۳۸۷ مهر ۸, دوشنبه
ماجراهای مریم و استاد خوشحالش (پایان)
ولی ته دلم خوشحال نیستم، به خاطر استاد قبلیم که همیشه خوشحال هست. از بس که آدم مهربونیه. هفتهٔ پیش قبل از اینکه به صورت رسمی عوض بشه، قرار شد که امروز بهم ایمیل بزنه که برم پیشش و یک گزارشی که آماده کردم رو بهش نشون بدم. مثل همیشه امروز ایمیلی ازش نگرفتم، حالا نمیدونم که اصلا یادش نبود یا چون دیگه استاد اصلی من نبود بهم ایمیل نزد، خلاصه رفتم پیشش و گزارش رو دادم و در مورد ایمیلی که رییس گروه زده بود که استاد من عوض شده حرف زدم. چند کلمه بیشتر نتونستم بگم. اون هم مثل همیشه با یک عالمه مهربونی گفت که " oh, yes ... but we can work it out" و با مهربونی لبخند زد. من هم که آخر آدم احساستی، گریم گرفت. برای اینکه آبرو ریزی نشه و گریه زاری راه نندازم، من هم گفتم "thanks" و اومدم بیرون.
درست شده بود عین وقتی که دو نفر میخوان از هم جدا شن، هم دیگه رو دوست دارن ولی یکیشون تصمیم گرفته که جدا بشه چون اون یکی حاضر نیست مسوولیت بپذیره. براش خیلی سخته، مخصوصا وقتایی که اون یکی رو میبینه و یادش میاد اون همه روزای خوبی رو که با هم داشتن. ولی تصمیمشو گرفته و سعی میکنه با یاد آوری تموم شبهایی که تنها بوده، تموم روزهایی که بی خبر بوده، تموم لحظههای سختی که به یه نفر احتیاج داشته و کسی رو نداشته، این کار سخت رو انجام بده.
من هم نشستم و هی به خودم میگم یادت بیار چند بار جلسه رو کنسل کرده، یادت بیار که هیچ وقت هیچ گزارشی رو نمیخوند، یادت بیار که یادش رفت مقالتو بفرسته، یادت بیار که سعی نمیکرد از کارایی که کردی سر در بیاره و فقط میگفت "awesome". به قول آقای شوهر، هزاران کیلومتر از خونه و کاشونمون دور نشدیم که وقتمون رو اینجا تلف کنیم
Posted by
مریم
3
comments
۱۳۸۷ مهر ۲, سهشنبه
آن روزها آن دور ها
یادت میآید آن روزها را که هر سه تایمان در سه اتاق کنار هم درس میخواندیم؟ یادت میآید از من سوال میپرسیدی و من عصبانی میشدم و درست توضیح نمیدادم؟
کاش آن روزها برگردد، آنوقت من هزار بار هر سوالی را که هر کدامتان داشته باشید توضیح میدهم ... قول میدهم ...
Posted by
مریم
0
comments
۱۳۸۷ شهریور ۲۸, پنجشنبه
پس از طوفان IKE
Posted by
مریم
1 comments
۱۳۸۷ شهریور ۲۳, شنبه
طوفان IKE
دلم میخواست قبل از اومدن طوفان حتما یه چیزی بنویسم، در مورد اینکه آدم چه احساساتی میتونه داشته باشه و ... ولی نشد، این چند جمله رو هم نوشتم برای ثبت کردن این اتفاق!
Posted by
مریم
0
comments
۱۳۸۷ شهریور ۱۹, سهشنبه
یاد داشت روزانه
ماجاراهای مریم و استاد خوش حالش (۴)، (۵)، (۶) ، ... (۱۰۰) ، ... هم همینطور ادامه دارند. استاد خوش حال هیچ فرقی نکرده و همچنان خوش حال است. ولی مریم یک مقداری گردو خاک کرده. ان شا الله به زودی نتیجه اش معلوم میشه.
Posted by
مریم
0
comments
۱۳۸۷ مرداد ۱۸, جمعه
بی خوابی
Posted by
مریم
4
comments
۱۳۸۷ مرداد ۹, چهارشنبه
ماجراهای مریم و استاد خوشحالش (۳)
خیلی تکراری شده، ولی می نویسم که یادم نرود. استاد گرامی این بار هم جلسه را کنسل کرد. دو ساعت مانده به زمان جلسه!!
من هنوز هم منتظرم که مقاله را بخواند و نظر بدهد!
Posted by
مریم
5
comments
۱۳۸۷ مرداد ۷, دوشنبه
ماجراهای مریم و استاد خوشحالش (۲)
Posted by
مریم
2
comments
۱۳۸۷ مرداد ۵, شنبه
گاهی چقدر زود دیر میشود ...
Posted by
مریم
1 comments
۱۳۸۷ مرداد ۲, چهارشنبه
ماجراهای مریم و استاد خوشحالش (۱)
امان از دست این استاد وقت نشناس! امان ... امان ... امان ...
Posted by
مریم
4
comments
۱۳۸۷ تیر ۲۴, دوشنبه
روزی که شاید بیاید ...
آویخته بر دیوار،
او نشسته،
با موهایی سپید،
که شمارش از دست رفته،
در حسرت اینکه جوانیش را در عکسهای عروسی خواهرش ببیند،
در حسرت یک لحظه بیشتر بودن با آنها که دیگر نبودند،
آرزو می کرد که ای کاش به یاد میاورد که چگونه آیدا، دختر بچه ای با موهایی دنب موشی، زن زیبایی شده است.
Posted by
مریم
5
comments
۱۳۸۷ تیر ۲۳, یکشنبه
غربت
لعنت به این مرزها،
لعنت به محدودیتهای آدمی،
لعنت به این گذشت بیدرنگ زمان،
لعنت به اسارت من در این زندان مکان و زمان،
لعنت ... لعنت ... لعنت ...
Posted by
مریم
1 comments
والیبال
۱- ساکت گوشهای بنشینی و تک روی اون ۵۰% را ببینی و کاری انجام ندهی.
۲- هی نطق کنی و از مزایی کار گروهی بگویی و مجبورشان کنی که همه باهم کار کنند، که در این صورت باید تا ابد غر و لندهایشان را گوش کنی.
۳- اصلا در آن تیم شرکت نکنی.
راه اول و دوم که صبر ایوب میطلبد، راه سوم هم که ...
Posted by
مریم
2
comments
۱۳۸۷ تیر ۱۷, دوشنبه
عروسک
مادرش دستش را میگیرد و با عصبانیت میگوید:
- صد مرتبه بهت گفتم دستمو تو خیابون ول نکن، یه روز بالاخره گم میشیا!
- مامان اون عروسکو برام میخری؟
- هفتهٔ پیش که بابات برات یه عروسک خرید. بابات که نمیتونه همهٔ پولی که در میاره رو بده برای تو عروسک بخره.
دخترک میزند زیر گریه. مادرش دستش را محکم میکشد و از مغازهٔ اسباب بازی فروشی دور میشوند.
- تو دیگه بزرگ شدی، باید یاد بگیری که بعضی وقتها آدم نمیتونه هر چیزی رو که دلش میخواد داشته باشه و باید خدا رو به خاطر چیزهایی که داره شکر کنه.
پدر توی لیوان آب میریزد و میپرسد:
- امروز دیگه چه اتفاقی افتاده؟
و مادر برایش ماجرای صبح را تعریف میکند.
***************************************************
مادر که در خانه را باز میکند، تند تند قبل از اینکه سلام کند تعریف میکند که امروز ستاره تمام روز را گریه می کرد چون پدرش تصادف کرده و در بیمارستان بستری شده و او چقدر خدا رو شکر کرده که پدرش سالم است.
وقتی فهمیده که الهه حتی یک عروسک برای بازی ندارد چون حقوق پدرش برای خریدن اسبب بازی کافی نیست، تصمیم گرفته که یکی از عروسکهایش را به الهه بدهد و خدا رو شکر کرده که خانوادهاش مشکل مالی ندارند.
برای مادرش میگوید که ایمان وقتی می دود نفسش میگیرد چون ناراحتی قلبی دارد و او خدارا به خاطر سلامتیش شکر کرده است.
برای مادرش تعریف میکند که پدر و مادر احسان از هم جدا شده اند و احسان یک هفته پیش مادرش زندگی میکند و یک هفته پیش پدرش. و او خدا رو شکر کرده که مادرو پدرش با هم زندگی می کنند و زندگی خوبی دارند.
مادر موهای فرفری دخترش را نوازش میکند، لبخند می زند، دخترش را می بوسد و می گوید:
- چقدر دختر کوچولوی من بزرگ شده. حالا برو لباساتو در بیار تا باهم نهار بخوریم.
دخترک دوان دوان به سمت اتاقش میرود تا زودتر لباسهایش را عوض کند و نهار بخورد.
مادر بشقابها را که روی میز میگذارد، صدای گریه دخترش را می شنود. در اتاق را باز میکند، دخترک سرش را روی تخت گذاشته و گریه میکند. مادر بغلش میکند، می بوسدش و می پرسد:
- چی شده؟ چرا گریه میکنی؟
- آخه من دختر خیلی بدی هستم.
- چرا؟
- با اینکه می دونم باید خدا رو شکر کنم که مشکلات ستاره و الهه و احسان و ایمان رو ندارم و دلم چیزی که خیلی لازم ندارم رو نخواد، ولی من هنوز خیلی اون عروسک رو میخوام.
دخترک دوباره میزند زیر گریه. مادر دخترش را در آغوش میگیرد و از ته دل میخندد!
Posted by
مریم
5
comments
۱۳۸۷ تیر ۱۶, یکشنبه
۱۳۸۷ تیر ۱۴, جمعه
مجنون لیلا
زیر لب میخواند :
چراغها را خاموش میکند، می خوابد تا فردا صبح دوباره روزنامه بخرد، به پارک برود. روی آن نیمکت سبزی که برای اولین بار همدیگر را دیدند بنشیند و دوباره تمام حاشیههای سفید روزنامهای را که گرفته بخواند، پر کند از شعر هایی برای او.
Posted by
مریم
1 comments
فرهنگ شاید هم بهداشت!!
من نمیدونم اینها وقت ندارن تو خونشون ناخنهاشون رو بگیرن!!!!!
یکی بیاد منو از اینجا نجات بده.
Posted by
مریم
1 comments
۱۳۸۷ تیر ۷, جمعه
فوتبال
Posted by
مریم
1 comments
۱۳۸۷ خرداد ۳۰, پنجشنبه
برای دوست فیروزه ایم
Posted by
مریم
3
comments