۱۳۸۷ بهمن ۱, سه‌شنبه

قبله که رو به آب باشد ...

قبله که رو به آب باشد،
آب که آبی‌ و زلال باشد،
آسمان که صاف و آفتابی باشد،
رو برویت که درختان سرکشیده به آسمان باشد،
پشت سرت که درختان همیشه سبز سرو و کاج باشد،
همه جا که پر از سکوت طبیعت باشد،
گاه گاهی‌ که پرنده‌ای بخواند،
خورشید که از بین شاخه‌های درخت چشمک بزند،
نماز که بخوانی،
درخشش آب که چشمهایت را نوازش کند،
زیبایی‌ آنچه که می بینی‌ تو را به خدا نزدیکتر که کند،
چنان خود را در محضر خدا احساس خواهی‌ کرد که گیج و مست می شوی،
دلت می‌خواهد ساعتها بنشینی، سلام را داده ای، ولی‌ دلت نمی آید نماز را تمام کنی‌.
اثرش خواهد ماند، به راحتی‌ از یادت نخواهد رفت،
آنقدر که فردای آنهمه زیبایی‌ نمی توانی‌ درس بخوانی،
درخشش خیره کننده آب جلوی چشمانت می آید و وادارت می‌کند تا بنویسی‌ " قبله که رو به آب باشد ...


۱۳۸۷ دی ۲۷, جمعه

توهم یک توطئه

خرج و مخارج یک حمله تمام عیار به شهر به این بزرگی‌ خیلی‌ بیشتر از توانشان بود، مردم آن شهر به مقاومت تا پای جان مشهور بودند و برای تسخیر کامل شهر باید تمام مردم را می کشتند.
جلسه گذاشتند و فکر کردند. فکر کردند و فکر کردند تا یکی‌ از اعضای جلسه پیشنهاد هوشمندانه‌ای داد. طرحش نه تنها خرج کمتری داشت بلکه سود آور هم بود. همین شد که دستگاه GPS اختراع شد.
تلویزیون را که روشن می کردی از آن دستگاه می گفت. روزنامه را که ورق می زدی تبلیغات GPS را در هر صفحه می دیدی. تمام بیلبرد‌های شهر پر بود از تبلیغ آن دستگاه. بعد از چند ماه تبلیغ بالاخره دستگاه GPS به بازار آمد. چند ماه یک بار هم مدل بالاتری به بازار می‌‌آمد و مدل‌های قبلی‌ ارزانتر می شدند تا همه مردم بتوانند GPS داشته باشند. تا می توانستند راه و پل و بزرگراه های پیچ در پیچ ساختند که کسی‌ دیگر نتواند بدون GPS حتی راه خانه‌اش را پیدا کند. آنقدر GPS ها را هوشمند کرده بودند و آنقدر انتخاب‌های مختلف برای پیدا کردن یک راه وجود داشت که هر از چند گاهی‌ وقتی‌ یکی‌ از آن دستگاه ها راه عجیبی‌ را پیشنهاد می داد، راننده با خود فکر می کرد حتما به خاطر ترافیک یا عوارض راه یا چراغ قرمز این راه را نشان می دهد.
خوب به مردم آن شهر وقت دادند تا به GPS‌ها عادت و اطمینان کنند. دیگر کسی‌ از فکرش برای پیدا کردن راه استفاده نمی کرد. بالاخره روز موعود فرا رسید. فرمان حمله داده شد. تمام GPSها فقط و فقط راهی‌ را نشان می دادند که به بیابان ختم میشد. هیچ کس هم شک نمی کرد و همان راهی‌ را می رفت که GPS ماشینش نشان می داد. یک نفر پیش خودش فکر می کرد که حتما یک راه جدید ساخته شده. دیگری که برای اولین بار به مکانی که قرار داشت می رفت به دوستش بد و بیراه می گفت که چرا جای به این پرتی را انتخاب کرده. چند ساعتی بیشتر طول نکشید که شهر خالی‌ از سکنه شد. به راحتی شهر را تسخیر کردند. بدون اینکه حتی خون یک نفر ریخته شود!

۱۳۸۷ دی ۱۶, دوشنبه

مرا عهدیست با جانان ...

کربلا که بروی، حرم امام حسین را که ببینی‌، حرم حضرت ابوالفضل را که زیارت کنی‌، یک دل سیر که گریه کنی‌، از محل بریده شدن دستهای عباس که رد شوی، برای هر واقعه روز عاشورا نشانی‌ که پیدا کنی‌، می رسی‌ به فرات. رودی خروشان و پر از آب. خواهی‌ دید که عده‌ای برای تبرک به کنار رود می روند، آب به سر و صورت می زنند، گاهی هم شیشه‌ای پر از آب می کنند و با خود می‌‌آورند.
می خواهی‌ تو هم پایین بروی، به آب برسی‌، اولین قدم را هنوز بر نداشته‌ای که احساس می کنی‌ دلت نمی خواهد به رود نزدیک شوی. دلت می‌گیرد، می نشینی‌ و از دور فرات را نگاه می کنی‌. می خواهی‌ با فرات حرف بزنی‌. از او بپرسی‌ چرا وقتی‌ کودکان حسین تشنه بودند، نخروشیدی؟ طغیان نکردی و خود را به چادر‌های یاران امام نرساندی؟ می خواهی‌ بپرسی‌ وقتی‌ علی‌ اکبر زخمی شد، چرا قبل از شهادتش خود را به لبان تشنه‌اش نرساندی و سیرابش نکردی؟ می خواهی‌ بپرسی‌ که چرا وقتی‌ مشک عباس سوراخ شد، خودت را به مشک نرساندی و مشک را پر نکردی تا آب به خیمه‌ها برسد؟ می خواهی‌ بپرسی‌ که چرا سیل نشدی، چرا گذاشتی‌ بهترین‌های بشریت در کنارت تشنه لب شهید شوند و تو همچنان اسیر سیاهی ماندی و راه خودت را رفتی‌؟
نه، دلت نمی خواهد به فرات نزدیک شوی. دلت نمی خواهد دستانت را در آب بشویی. بلند می شوی. پشت می کنی‌ به رود خروشان و همیشه پر از آب. به حرم می روی تا دوباره یک دل سیر برای خودت گریه کنی‌.

۱۳۸۷ دی ۱۰, سه‌شنبه

به یاد یار و دیار آنچنان بگریم زار، که از جهان ره و رسم سفر براندازم

برای مرغ مینا، میله‌های قفس، همان میله‌های قفسی است که در آن زندانی شده.
یک زندانی در سلول انفرادی هم هر روز صبح که از خواب بیدار می شود، میله‌های زندانی که در آن حبس شده را می بیند.
یک آدم وارسته هم حبس همین دنیا و بدنش شده است و در آرزوی دیدار معبود و معشوقش می سوزد.
برای ما هم همین گیتهای امنیتی فرودگاه جرج بوش قسمت D و E (قسمت بین الملل) حکم میله‌های زندان را دارد. وقتی‌ که دیدمشان نمیدانید چقدر آرزو کردم که کفش‌هایم را در آورم، پالتویم را در آورم، انگشتر و ساعتم را در آورم، توی آن جعبه‌های پلاستیکی خاکستری بگذارم و از زیر گیت رد شوم. مهم نیست که بوق بزند یا نه، فوقش آن مامور چاق و گنده با آن دستگاهش تمام بدن مرا خواهد گشت و خواهد فهمید که من یادم رفته که گل سر فلزیم را در آورم. مهم این است که از آن میله‌ها عبور کنم، فقط همین ...

۱۳۸۷ دی ۱, یکشنبه

قالو بلی

معمولا یکی‌ از بحث‌های داغ جمعهای دخترانه و زنانه، درد زایمان و راه‌های مختلف به دنیا آوردن بچه است و معمولا تمام این بحث‌ها ختم می شود به آه و ناله و فغان و این سوال مهم که :
"چرا خداوند زندگی‌ مردان را اینگونه در آسایش و راحتی و بی‌ دردی قرار داده است و چرا زنان فقط به خاطر زن بودنشان علاوه بر تحمل تمام دردهای مشترک بشری، باید اینهمه درد را تحمل کنند؟"
در یکی‌ از همین بحث‌های داغ بود که دوستی‌ جمله‌ای گفت که از عمق معنای آن جمله هنوز هم در حیرتم. جوابی به این زیبایی‌ و پر معنایی تا به حال نشنیده بودم. آن جمله این بود:
"خداوند اگر درد زایمان را برای مردان قرار می داد، نسل بشر منقرض می شد."
.
.
.
پیش خودم فکر کردم روزی که بشر به خليفة اللهي خداوند روی زمین "قالو بلی" گفت، زنان به درد آفرینش هم "قلو بلی" گفتند و مردان امتناع کردند.

۱۳۸۷ آذر ۲۷, چهارشنبه

ازل ترین آواز

انگار وقتی‌ خداوند مرا می‌‌آفرید، زیر لب آوازی می خواند در دستگاه اصفهان. عجیب تمام آهنگ‌های این دستگاه بر جانم می نشیند و دوستشان دارم.

۱۳۸۷ آذر ۲۱, پنجشنبه

شهر کوچک ما

دیروز در شهر کوچک ما برای اولین بار (تا جایی‌ که کسی‌ یادش می‌‌آید) برف بارید.
زمین سفید سفید شده بود.
هفته پیش اولین رستوران ایرانی‌ در شهر کوچک ما افتتاح شد.
دیگر دلمان برای کباب کوبیده تنگ نخواهد شد.
امسال پاییز، انگار درختان بیشتری یادشان مانده بود تا زرد و نارنجی و قرمز شوند قبل از اینکه به خواب روند.
تعداد دوستانم در شهر کوچکمان دارد از تعداد انگشتان دستم هم بیشتر می شود.
کم کم شهر کوچک ما، خانه ما می شود.

۱۳۸۷ آذر ۱۱, دوشنبه

رنگ دنیا

امروز بیست فروردین سال ۱۳۷۰، برای اولین بار تو را در وجود خودم حس کردم. دلم می‌خواست قبل از اینکه پیش دکتر بروم و از بودن تو مطمئن شوم، به پدرت بگویم. زودتر از همیشه به خانه آمدم. می دانستم که پدرت هم امروز زودتر کارش تمام می شود و در خانه هست. در را که باز کردم و صدایش کردم، طول کشید تا جوابم را بدهد.
گفتم خبر خوبی دارم، طول کشید تا پیشم بیاید.
گفتم خیلی‌ هیجان زده ام، طول کشید تا از من بپرسد چی‌ شده؟
قبل از اینکه چیزی بگویم، حس کردم کسی‌ از پشت سرم رد شد، بوی عطر زنانه اش را شنیدم.
طول کشید تا دوباره از من بپرسد که چه خبری دارم. من سکوت کردم، چیزی نگفتم.
شاید دلم می خواست من هم چیزی داشته باشم که او ندارد. همانطور که او می تواند ببیند و من نمی توانم، همانطور که او می تواند دنیا را با تمام رنگهایش داشته باشد و من نمی توانم. دلم نمی خواهد حتی پیش دکتر بروم، نکند تو را از من بگیرد.
***************************************************
امروز بیست اردیبهشت ماه سال ۱۳۷۰، با خاله سهیلایت به آزمیشگاه رفتیم تا جواب آزمایش را بگیرم و از بودنت مطمئن شوم. نه، من مطمئن بودم، تا خاله سهیلایت مطمئن شود. وقتی‌ مطمئن شد که تو هستی‌ بهم گفت که باید به پدرت بگویم. خیلی‌ با من حرف زد. گفت ممکن است رفتارش عوض شود. راستش را بخواهی من خیلی‌ پدرت را مقصر نمی دانم. خوب حتما دلش می‌خواهد زنی‌ داشته باشد که ببیند و چشمهای زیبایی‌ داشته باشد. کاش زودتر تو بیایی و به من بگویی که چشمهای من چه شکلی‌ است. خاله سهیلایت می گوید که من چشمهای زیبایی‌ دارم. پدرت هم روزهای اول همین را می گفت. اصلا وقتی‌ عاشقم شد که چشمهایم را دید. ساعتها به هم خیره بودیم روی دو تا نیمکت پارک، روبروی هم. او من را نگاه می کرد و فکر می کرد که من هم او را نگاه می‌کنم. نمیدانست که من سعی‌ می‌کردم تا رنگ سبز درخت را ببینم. ببینم که گنجشک چه رنگی‌ است. رنگ قرمز گلها را حس کنم. میدانی همیشه فکر می‌کردم که خدا روزی چشمهای من را بر می گرداند. حالا احساس می‌کنم که تو همان چشمهای من هستی‌. دخترک عزیزم ... دخترک عزیزم؟ ... هنوز نمی دانم که دختر هستی‌ یا پسر. خدا کند که دختر باشی‌. دلم می‌خواهد که دختر باشی‌ ... خدا کند ... کاش زودتر بیایی و به من بگویی که دنیا چه شکلی‌ است ... کاش زودتر بیایی.
***************************************************
امروز بیست خرداد سال ۱۳۷۰، برای اولین بار لگد زدی و من خندیدم. کم کم شکمم دارد بزرگ می شود. نکند پدرت بفهمد؟ دلم نمی خواهد. نکند تو را از من بگیرد؟ این روزها خیلی‌ دیر به خانه می روم. تا دیر وقت با تو در پارک قدم می زنم. اینطوری هردویمان راحت تر هستیم. او با زنی‌ هست که می بیند و من هم با تو هستم. اینطوری خیلی‌ بهتر است.
فردا می‌خواهم به گرگان بروم. پیش خاله سهیلایت. تا وقتی‌ که تو به دنیا بیایی. دلم نمی خواهد هیچ کس جز من تو را داشته باشد.
***************************************************
امروز بیست مرداد ۱۳۷۰، پدرت بهم زنگ زد. خواست بیاید گرگان. گفتم نمی خواهم. خواست برایم توضیح دهد. گفتم نمی خواهم. گفت معذرت می‌خواهد. گفتم لازم نیست. گفت دوستم دارم. گفتم نمی خواهم. گفت زنی‌ که با او بوده برای همیشه رفته، دلش من را می‌خواهد. گفتم نمی خواهم.
نکند که بیاید و تو را پیدا کند؟ دلم نمی خواهد تو مال کس دیگری باشی‌. دلم نمی خواهد ... راستی‌ برایت یک عالمه لباس صورتی‌ دخترانه خریدم. کاش زودتر بیایی و به من بگویی صورتی‌ چه رنگی‌ است.
***************************************************
امروز بیست مهر ماه سال ۱۳۷۰، هوا خیلی‌ خنک و دلچسب بود. صبح پیاده روی رفته بودم. نمیدانی چقدر عاشق صدای گنجشک‌ها هستم. کاش زودتر بیایی و با هم برویم پیاده روی توی جنگل. برایم بگویی که درختها چه شکلی‌ هستند. سبز چه رنگی‌ است. می دانی، وقتی‌ نزدیک یک درخت هستم، احساس عجیبی‌ دارم. درخت‌ها را دوست دارم. کاش زودتر بیایی تا باهم برویم بالای درخت. من تا به حال بالای درخت نرفته ام.
***************************************************
امروز بیست آبان سال ۱۳۹۰، برای اولین بار خاله سهیلا به من گفت که مادرم نیست. مرا برد به یک جنگل خیلی‌ خیلی‌ سبز، زیر یک درخت خیلی‌ خیلی‌ بزرگ. قبر سفیدی را نشانم داد. جایی‌ که تو خوابیدی مامان قشنگم. تمام نوارهایی که برام ضبط کرده بودی را همینجا زیر درخت گوش دادم. مامان مهربانم، الان برگ‌های درختان هزار رنگ است. کاش اینجا بودی تا با هم بالای درخت می رفتیم. کاش بودی تا چشمهایت می شدم. مامان خوبم، امروز وقتی‌ عکست را دیدم فهمیدم که زیباترین مامان دنیا هستی‌. نمی دانی چقدر چشمهایت زیبا هستند. کاش چشمهای من هم به زیبایی‌ چشمهای تو بودند.
***************************************************
در راه برگشت به خانه، از نگاه‌های پر از هوس راننده تاکسی توی آینه، بیشتر و بیشتر خودش را به در ماشین می چسباند تا در آینه دیده نشود ...
در راه برگشت به خانه دختر بچه گدایی مانتویش را گرفته بود و پول می‌خواست. چشمهای دخترک دیگر مثل چشمهای کودکان همسن و سالش معصوم نبودند ...
در راه برگشت به خانه، روی روزنامه‌ای که پسرک روزنامه فروش می فروخت، عکس دختری را دید که صورتش با اسید سوخته بود، عکس پسری را دید که یک پایش در بمب گذاری قطع شده بود ...
در راه برگشت به خانه ... مادرش ندیده بود که راننده تاکسی ... مادرش چشمهای آن دخترک را ... اگر چشمهای مادرش می شد ...؟

۱۳۸۷ آذر ۴, دوشنبه

در احوالات یک TA

روز‌های اول ترم، بعنوان یک TA وظیفه شناس و دلسوز، از اینکه دانشجویان از روی حل المسائل تمرینهایشان را حل می کردند و درس را یاد نمی گرفتند، غصه می خوردم و تمام تلاشم را می‌کردم که مطالب را به آنها یاد بدهم و مجبورشان کنم که خودشان تمرینها را حل کنند.
ولی‌ در این روزها که نزدیک آخر ترم هست، هزار بار به جون دانشجویان متقلب دعا می‌کنم، خدا عمرشان دهاد که کار صحیح کردن تمرینها را راحت کردند. نمی دانید چه لذتی دارد وقتی‌ در کمتر از ده ثانیه تمرینهای هر کدام را نمره می دهم! در عرضه یک ساعت یک سری تمرین برای یک کلاس شصت و هفت نفری را تمام کردم.
هنوز یک سری تمرین دیگر، یک سری کوییز و یک سری امتحان روی میز به من چشمک می زنند که صحیحشان کنم ...

۱۳۸۷ آبان ۲۰, دوشنبه

شب یلدا

کنار پنجره نشسته بود و تعداد رهگذرانی را میشمرد که خودشان را لای کلاه و شالگردن و یا یقه پالتویشان پنهان کرده بودند. تعداد برگ‌های زرد و نارنجی شاخه‌های درخت روبروی پنجره را میشمرد که یکی‌ یکی‌ از شاخه‌شان وداع میکردند و خود را به باد میسپردند. میرقصیدند و میچرخیدند و روی زمین آرام میگرفتند تا رهگذری پنهان شده در یقه پالتویش بیاید و روی آنها قدم بگذارد و آنها باهم آواز آمدن پاییز را سر دهند.
با پایین افتادن آخرین برگ نزدیکترین شاخه به پنجره، قطرات اشک هم از چشمانش سرازیر شد. دلش آغوش مادرش را میخواست. دلش میخواست سرش را روی زانوهای مادربزرگش بگذارد و مادربزرگ موهایش را نوازش کند. دلش میخواست مادربزرگ بود تا به او بگوید برایش دعا کند. نمیدانست چند وقت میشد که دعا نکرده بود. آخرین باری را که از کسی‌ خواسته باشد تا برایش دعا کند به یاد نمی‌‌آورد.
حامد هنوز روی تخت خوابیده بود. نفس‌هایی‌ که مرتب می‌کشید تنها نشانهٔ زنده بودنش بودند و همین او را دلخوش میکرد. سه روز میشد که حامد مریض شده بود. دکتر‌ها دلیل این مریضی را نمیدانستند. یادش آمد که فردا باید به آزمیشگاه برود و نتیجهٔ آزمایش را به دکتر نشان دهد.
موهایش را با یک گل سر صورتی‌ بالای سرش جمع کرد. سرش را به شیشهٔ پنجره تکیه داد. نفس‌هایش لحظه‌ای شیشه را تار میکردند و دوباره قطرات ریز آب بخار میشدند و شیشه شفاف میشد تا بتواند ریزش برگ‌ها را ببیند.
دلش یک سقاخانه می‌خواست. یک امامزاده که به آنجا برود و ضریح طلاییش را بگیرد و یک دل سیر گریه کند. آن وقت حتما رویش میشد که دوباره دعا کند. ولی‌ در سرزمینی فرسنگ‌ها دورتر از سرزمین مادریش از سقاخانه و امامزاده خبری نبود.
بغض گلویش با پایین آمدن اشک‌هایش هم باز نمی‌شد. دنبال دلیلی‌ میگشت که چرا نمیتواند دعا کند. چرا رویش نمی‌شود سرش را به آسمان بلند کند و از خدا بخواهد که حامد را شفا دهد.
از کجا و از کی‌ دور شد و فراموش کرد؟ از وقتی‌ که دیگر نخواست روسری سر کند؟ تقصیر خودش بود که از روسری سر کردن متنفر بود یا آن مامور میدان هفت تیر که به لباس پوشیدنش گیر میداد. تقصیر خودش بود که دلش میخواست وقتی‌ میدود موهایش همراه باد در آسمان پرواز کند یا تقصیر آن زن چادر مشکی‌ به سر که سوار ماشینش کرده بود و او را به منکرات برده بود تا پدرش بیاید و ببردش؟
تقصیر خودش بود که هنوز روی صندلی هواپیما نشسته روسری را از سرش کند یا تقصیر معلم تربیتی مدرسه که مجبورشان میکرد موهایشان را زیر مقنعه پنهان کنند در مدرسه‌ای که تنها جنس مذکرش بابای پیر مدرسه بود که با عینک ته استکانیش هم یک متر جلو تر از خودش را نمیدید.
تقصیر خودش بود که هیچ وقت فکر نکرده بود که آیا خدا گفته که روسری سرش کند یا قانونیست که آدمها برایش گذشته اند یا تقصیر ... ؟
پروانه‌ای از جلوی پنجره گذشت. آرام و با ناز پرواز میکرد. انگار خودش نبود که بالهایش را تکان میداد تا در هوا پرواز کند. انگار بالهایش به نخ‌هایی‌ وصل بودند که یک سرشان به آسمان میرسید. شاید مثل عروسک‌های خیمه شب بازی، پروانه را هم کسی‌ از آن بالا پرواز میداد. دلش می‌خواست پرواز کند ولی‌ نخ‌های بالهایش بریده شده بودند.یادش آمد وقتی‌ مدرسه میرفت، خدا همیشه او را از گوشه‌ای از سقف که رو به قبله بود نگاه میکرد. شبهای قبل از امتحان با خدا حرف میزد و از او می‌خواست که کمک کند تا امتحانش را خوب بدهد. خواست رو به قبله شود ولی‌ نمیدانست که در این خانه فرسنگ‌ها دور تر از خانه کودکی هایش، قبله به کدام سمت است. مدت‌ها بود که سجاده‌اش را پهن نکرده بود. از وقتی‌ مادر بزرگش برای همیشه رفت، نماز‌های صبحش قضا شدند. آخر مادربزرگ هر روز صبح او را برای نماز بیدار میکرد. تقصیر مادربزرگ بود که مرده بود یا تقصیر ناظم مدرسه که هر روز چک میکرد چه کسی‌ به نمازخانه میرود؟ شاید هم تقصیر خودش بود!
پیش خودش فکر کرد حتما معلم دینی دبیرستان مقصر است که بلد نبود از عقیده‌اش دفاع کند. همین شد که وقتی‌ با کسی‌ که خیلی‌ دوستش داشت ازدواج کرد، بلد نبود به او بگوید بیا باهم نماز بخوانیم. کم کم شبها خستگی‌ شد بهانه‌اش برای پهن نکردن جانماز. از وقتی‌ هم که اینجا آمده، نداشتن روسری بهانهٔ دیگری شده است برای نخواندن نماز‌های ظهرش.
صدای ناقوس کلیسا که بلند شد برای اولین بار دلش برای صدای اذان مسجد سر کوچه ‌شان تنگ شد. چقدر روزهایی که صبح‌ها با صدای اذان از خواب بیدار میشد، دور بودند.
نمیدانست که خودش را مقصر بداند یا دیگرانی را که او را مجبور کرده بودند مسلمان باشد بدون اینکه بفهمد چرا؟ هرچه که بود و هر که که مقصر بود، امروز مستاصل مانده بود که چه کند. میدانست پیش که باید برود، از که کمک باید بخواهد، ولی‌ آنقدر از او دور شده بود که روی برگشتن نداشت. کسی‌ به او نیاموخته بود که چگونه باید بازگشت. اصلا مگر کسی‌ اجازه گناه کردن داشت که به او توبه کردن بیاموزند؟
گیج و منگ دنبال مقصری میگشت که تمام اشتباهاتش را به گردن او بیندازد و خودش را از این شرمندگی رها کند. حامد همچنان بیحرکت روی تخت خوابیده بود. به این فکر میکرد که چه کسی‌ را میشناسد که بتواند حرفهایی‌ از این جنس را برایش بگوید و درد دل کند. دختری با پالتویی قرمز از پیاده روی روبرو رد شد، چقدر شیبیه زهرا بود. خیلی‌ وقت بود که از او خبری نداشت. وسایل کیفش را روی زمین ریخت تا موبایلش را پیدا کند.
"الو، سلام زهرا جان، منم یلدا، می‌خواستم بپرسم امروز وقت داری همدیگه رو ببینیم؟"
زهرا را بغل کرد و بوسید. زهرا حامد را که دید پرسید : "حامد حالش خوب نیست؟؟"
آهی کشید و گفت "هیچ کس هم نمیدونه چش شده؟"
"کاری هست که من بتونم انجام بدم؟"
گلویش را بغض گرفت. چشمانش پر از اشک شد. گفت: "می‌خوام دعا کنم، ولی‌ روم نمی‌شه، خجالت میکشم" این را که گفت اشک دیگر مجالش نداد،‌های های گریه کرد. زهرا هم بغضش ترکید.
"تو دیگه چرا گریه میکنی‌؟ دیوونه ... گفتم تو که خدا دوست داره بیای و بهم بگی‌ چی‌ کار کنم، چه جوری برگردم و دوباره دعا کنم؟"
زهرا دستانش را گرفت. می‌خواست چیزی بگوید ولی‌ نمیدانست چگونه آن را با کلمات بیان کند. به چشمهای همدیگر نگاه میکردند. اشک میریختند. بدون کلمه باهم حرف میزدند. زهرا گفت: "زعفرون داری؟"
"نه"
"پس پاشو بیا بریم خونهٔ ما، هم دارچین بیاریم هم زعفرون، قبلش هم چند تا پیمونه بربج رو بذاریم خیس بخوره"
"کجا بریم؟ برنج واسه چی‌؟"
"پاشو بیا بریم واست میگم"
برنج و آب و شکر را توی قابلمه ریختند. به نوبت شله زرد را هم میزدند. یلدا ملاقه را دستش گرفته بود و شله زرد را هم میزد. شله زرد را هم میزد و اشک میریخت.
"اینقدر اشکاتو نریز تو این شله زرد، شور میشه ها!"
هر دو باهم خندیدند.
بیست و پنج کاسه یک بار مصرف را پر از شله زرد کردند. روی تمام آنها را با دارچین و خلال بادام تزیین کردند. یکی یکی‌ در خانه ایرانیهایی که میشناختند میرفتند و نذری میدادند. سیما که شله زرد را گرفت، بغلش کرد وگفت:" وای خدا جون، چقدر یهو دلم تنگ شد، یه لحظه حس کردم تو ایرانم"
هر کاسه شله زردی را که در خانه ای میبرد و میشنید "نذرت قبول" بیشتر و بیشتر احساس سبکی میکرد. انگار داشت به آنکه آن بالاست نزدیکتر میشد.
سه تا کاسه مانده بود. به در خانه‌ای رسیدند که یک ایرانی در آن زندگی‌ میکرد ولی‌ با ایرانی‌‌های دیگر رفت و آمدی نداشت. برای گرفتن اقامت مسیحی‌ شده بود و برای همین خودش را از بقیه ایرانی‌ها قایم میکرد.از زهرا پرسید: "ببریم در خونه اش؟"
"فکر بدی نیست!"
در زد. مردی کوتاه قد در را باز کرد. چهره‌اش پیرتر از سنش نشان میداد.
"نذری آوردم"
با تعجب نگاهش کرد. چیزی نگفت. یک لحظه برقی از نگاه سردش گذشت. کاسه را گرفت و در را بست.
"با این دوتا چی‌ کار کنیم؟"
"بیا ببریم بدیم به اون دوتا دختری که رو نیمکت نشستند"
شله زردها را برای آنها برد. برایشان توضیح داد که چگونه مسلمانها نذر میکنند. ازشان خواست که برای شفای شوهرش دعا کنند. دختر‌ها با تعجب و با دقت به حرفهایش گوش میدادند. وقتی‌ کاسهٔ شله زرد را گرفتند. چشمهایشان را بستند. با دست یک صلیب روی سینه‌شان کشیدند و دعا کردند. با احتیاط شله زرد را مزه مزه کردند. انگار از مزه‌اش خوششان آمده بود. زهرا را به خانه‌اش رساند.
دلش می‌خواست زودتر به خانه برگردد. سراغ چمدانش برود. جانماز یادگاری مادربزرگش را باز کند. چادر گل گلی‌ مادربزرگش را سر کند و دوباره با خدا آشتی کند. میدانست اگر سجاده را پهن کند، تمام خانه پر میشود از بوی گلهای محمدی کنار حوض خانه مادربزرگ.
دلش هری ریخت پایین. نکند جانماز را نیاورده باشد. یادش نمی‌ آمد به خاطر اینکه اضافه بار نداشته باشد آخر جانماز مادربزرگ را از چمدانش بیرون آورد یا قاب عکس یادگاری را. یادش نبود. از وقتی‌ از ایران آمده بود سراغ هیچ کدامشان نرفته بود.
دعا کرد که جانماز را آورده باشد. باران میبارید، برگهای زرد و نارنجی و قرمز در آسمان میرقصیدند. هر بار که چراغ قرمزی سبز میشد و یک چهار راه به خانه نزدیکتر، بیشتر و بیشتر دعا میکرد که حامد چشمهایش را باز کرده باشد و منتظر آمدنش باشد.

۱۳۸۷ آبان ۱۵, چهارشنبه

شبی که اوباما رئیس جمهور شد.

وقتی‌ رئیس جمهور جدید آمریکا یک سیاه پوست میشود، وقتی‌ آمریکاییها خود را بهترین ملت دنیا میدانند و به دمکراسی خود افتخار میکنند. وقتی‌ میبینم که انتخاباتشان چه بی‌ دردسر تمام میشود بدون اینکه صندوقی باطل شود. تمام غصهٔ دنیا توی دلم جمع میشود که چرا من نمیتوانم به آزادی و دمکراسی در کشورم افتخار کنم، چرا نمیتوانم یک انتخابات بدون درد سر و هیا هو را در کشورم به یاد بیاورم. چرا حتی نمیتوانم به اسلامی بودن کشورم افتخار کنم.
درست روزی که مردم آمریکا اولین رئیس جمهور سیاه پوست خود را انتخاب کردند. در کشورم نمایندگان مجلس مشغول استیضاح وزیر کشوری بودند که با مدرک فوق دیپلم ادعای دکتری و استادی میکرد و مورد حمایت رئیس جمهور کشورم بود. رئیس جمهوری که ادعا داشت دستور گرفته که برود و برای رای آوردن آن آدم شیاد تلاش کند.
درست در شبی که خیلی‌ از آدمها برای پیروزی اوباما شادی میکردند، من غمگینترین دختر دنیا شده بودم.

۱۳۸۷ مهر ۲۹, دوشنبه

یهو یادم اومد که ... (۱)

یاد پلهای عابر پیاده تو تهران افتادم که پله برقی هم داشت، چه قدر می چسبید که خسته و کوفته بعد از یک عالمه کلاس از تاکسی‌ پیاده بشی و سوار پله برقی بشی و بری اونور خیابون. خداییش این یک قلم جنس رو من اینور دنیا هنوز ندیدم!!

۱۳۸۷ مهر ۲۲, دوشنبه

Who is more generous

سایت‌هایی‌ مثل "facebook" و "orkut" هم خوبی‌هایی‌ دارند و هم بدی هایی‌. نمیتونم بگم که خوبی‌هایش بیشترند یا بدی هایش. ولی‌ نتایج یک قسمتی‌ در "facebook" برای من جالب بود. یک قسمتی‌ هست که میتونی‌ دوست هایت رو با هم مقایسه کنی‌، آخرش نتیجه مر بوط به خودت رو می‌ دهد که مثلا چند نفر بهت رای دادند که معروفتری یا موفق تری یا ...
من تو دو چیز خیلی‌ رای کم آوردم،
یکی‌ ۰% در مورد این سوال : "Who can drink more"
و یکی‌ هم ۲۵% در مورد این سوال : "Who is more generous"
در مورد اولی‌ که باعث خوش حالیمه، ولی‌ در مورد دومی‌!!! خیلی‌ بده که از رفتار آدم معلوم باشه که آدم خسیسی‌ هست. باید یه کاری بکنم که یا "generous" بشم یا حداقل دیگه کسی‌ نفهمه که "generous" نیستم !!!!!

۱۳۸۷ مهر ۲۰, شنبه

پر از عطر ریحان

وقتی‌ باغچهٔ حیاطتان پر از ریحان و نعناع باشد، میدانی‌ که عطرشان خوب است. دوستشان داری. هر چه نان و پنیر و سبزی می‌خوری، سیر نمیشوی. ولی‌ فقط در غربت میتوانی‌ بفهمی که عطر ریحان و نعناع یعنی‌ چه.

One of the most delicious food

I think that "Coconut Shrimp Bites" would definitely be served in the heaven!

۱۳۸۷ مهر ۸, دوشنبه

ماجراهای مریم و استاد خوشحالش (پایان)

بالاخره من تونستم که استادم رو عوض کنم، استاد جدید روز‌های تعطیل هم به من ایمیل میزنه، نیم ساعت نشده از فرستادن مقاله، یک سری نظرات اولیه میده. خلاصه کلی‌ با استاد قبلی‌ فرق داره. من هم دیگه باید بجنبم و از خودم فعالیت نشون بدم.
ولی‌ ته دلم خوشحال نیستم، به خاطر استاد قبلیم که همیشه خوشحال هست. از بس که آدم مهربونیه. هفتهٔ پیش قبل از اینکه به صورت رسمی‌ عوض بشه، قرار شد که امروز بهم ایمیل بزنه که برم پیشش و یک گزارشی که آماده کردم رو بهش نشون بدم. مثل همیشه امروز ایمیلی‌ ازش نگرفتم، حالا نمیدونم که اصلا یادش نبود یا چون دیگه استاد اصلی‌ من نبود بهم ایمیل نزد، خلاصه رفتم پیشش و گزارش رو دادم و در مورد ایمیلی‌ که رییس گروه زده بود که استاد من عوض شده حرف زدم. چند کلمه بیشتر نتونستم بگم. اون هم مثل همیشه با یک عالمه مهربونی گفت که " oh, yes ... but we can work it out" و با مهربونی لبخند زد. من هم که آخر آدم احساستی، گریم گرفت. برای اینکه آبرو ریزی نشه و گریه زاری راه نندازم، من هم گفتم "thanks" و اومدم بیرون.
درست شده بود عین وقتی‌ که دو نفر میخوان از هم جدا شن، هم دیگه رو دوست دارن ولی‌ یکیشون تصمیم گرفته که جدا بشه چون اون یکی‌ حاضر نیست مسوولیت بپذیره. براش خیلی‌ سخته، مخصوصا وقتایی که اون یکی‌ رو میبینه و یادش میاد اون همه روزای خوبی رو که با هم داشتن. ولی‌ تصمیمشو گرفته و سعی‌ میکنه با یاد آوری تموم شب‌هایی‌ که تنها بوده، تموم روز‌هایی‌ که بی‌ خبر بوده، تموم لحظه‌های سختی که به یه نفر احتیاج داشته و کسی‌ رو نداشته، این کار سخت رو انجام بده.
من هم نشستم و هی‌ به خودم میگم یادت بیار چند بار جلسه رو کنسل کرده، یادت بیار که هیچ وقت هیچ گزارشی رو نمیخوند، یادت بیار که یادش رفت مقالتو بفرسته، یادت بیار که سعی‌ نمیکرد از کارایی‌ که کردی سر در بیاره و فقط میگفت "awesome". به قول آقای شوهر، هزاران کیلومتر از خونه و کاشونمون دور نشدیم که وقتمون رو اینجا تلف کنیم
هی‌ اینا رو به خودم میگم که لبخندش یادم بره و غصه نخورم.

۱۳۸۷ مهر ۲, سه‌شنبه

آن روز‌ها آن دور ها

دنبال یک فایلی میگردی که خیلی‌ وقت پیش‌ها نمیدانی توی کدوم فولدر گذاشتی. ایمیل‌هایت را زیر و رو میکنی‌ تا شاید پیدایش کنی‌. یکی‌ یکی‌ ایمیل‌های روز‌های خیلی‌ دور را مرور میکنی‌ که میرسی‌ به یک عکس. یک عکس پر از خنده، پر از برف، یک عکس خیلی‌ خواهرانه. یادت میرود که دنبال چه میگشتی.
دلت تنگ میشود. دلت برای برف، پشت بام، برای برف بازی تنگ میشود.
یادت می‌‌آید آن روزها را که هر سه تایمان در سه اتاق کنار هم درس میخواندیم؟ یادت می‌‌آید از من سوال میپرسیدی و من عصبانی میشدم و درست توضیح نمیدادم؟
کاش آن روز‌ها برگردد، آنوقت من هزار بار هر سوالی را که هر کدامتان داشته باشید توضیح میدهم ... قول میدهم ...

۱۳۸۷ شهریور ۲۸, پنجشنبه

پس از طوفان IKE

خدا رو شکر که طوفان راهشو کج کرد و از این طرف نیومد. فقط باد و بارونشو اینجا دیدیم. توی اینجور مواقع هست که آدم میفهمه که هرچی‌ سبک بال تر زندگی‌ کنه راحت تره، قبل از طوفان به این فکر میکردم که اگه قرار باشه خونه رو تخلیه کنیم باید چه چیزایی رو بر داریم، به جز مدارک و تلویزین هیچ چیز ارزشمندی تو خونه نبود. یادم میاد چند سال پیش که تو تهران زلزله اومد به این فکر می‌کردم که باید چه چیزایی رو بر داریم و دلم می‌خواست که همه چیزای خونه رو برداریم، تلویزیون، یخچال، ماشین لباس شویی، طلا و جواهرات، فرش، ... خلاصه کل زندگیمو دلم نمیومد بذارم و برم. بعضی‌ مواقع هست که آدم میفهمه که هیچی‌ نیست و چقدر ضعیفه ...

۱۳۸۷ شهریور ۲۳, شنبه

طوفان IKE

قراره که طوفان از شهر کوچیک یا همون ده خودمون هم رد بشه، همه چیز تا ساعت ۷ بعد از ظهر فردا تموم می‌شه. خونه‌های اینجا همه چوبیه، امکان داره که مسیر طوفان کج بشه و از اینجا سر در نیاره، الان سرعتش ۱۱۰ مایل در ساعت هست، به اینجا که برسه می‌شه حدود ۴۰ تا ۶۰ مایل در ساعت. فردا شب میام و اینجا مینویسم که بالاخره چی‌ شد. اگه ازم خبری نشد بدونید که ... خیلی‌ هم نگران نشید، شاید یادم رفته باشه که بیام و خبر بدم. ولی‌ خدمونیم، خیلی‌ ضایع است که بگن فلانی‌ رفت آمریکا درس بخونه، توی طوفان مرد!!!!!
دلم میخواست قبل از اومدن طوفان حتما یه چیزی بنویسم، در مورد اینکه آدم چه احساساتی میتونه داشته باشه و ... ولی‌ نشد، این چند جمله رو هم نوشتم برای ثبت کردن این اتفاق!

۱۳۸۷ شهریور ۱۹, سه‌شنبه

یاد داشت روزانه

هنوز نوشتن جزوه با خود کارهای رنگی‌ برایم لذت بخش است. پنج خودکار رنگی‌ خریده ام، بنفش، سبز، آبی کم رنگ، نارنجی و صورتی‌ و با آنها جزوهٔ آخرین کلاس (احتمالا آخریشه) را پر از رنگ می‌کنم. این خود کارها جز بهترین خود کارهایی هستند که در طول این بیست سال مداوم درس خوندن داشته ام.
ماجاراهای مریم و استاد خوش حالش (۴)، (۵)، (۶) ، ... (۱۰۰) ، ... هم همینطور ادامه دارند. استاد خوش حال هیچ فرقی‌ نکرده و همچنان خوش حال است. ولی‌ مریم یک مقداری گردو خاک کرده. ان شا الله به زودی نتیجه اش معلوم می‌شه.
هفته‌ای ۲ سری ۷۰ تایی‌ باید برگه صحیح کنم و ۴ سری هم امتحان کلاسی. همین می‌شه که دیگه چیزی به ذهنم نمیاد که بنویسم!