۱۳۸۶ شهریور ۵, دوشنبه

تکرار مکرر یک قصه

می گن که قصه ها تو دنیا هی تکرار می شن. شده حکایت من. فرقی نداره که قراره روز اول دوم دبستان باشه یا راهنمایی یا دبیرستان یا کارشناسی یا دکتری. من درست روز قبل از شروع کلاسها غمگین میشم و دلم نمی خواد فردا بشه و مدرسه ها شروع بشه. و این قصه همچنان ادامه داره

۱۳۸۶ مرداد ۱۶, سه‌شنبه

ادعای مدعی

این خبر رو که تو بازتاب خوندم دیگه مغزم داغ کرد. می ترسم ... می ترسم که احمدی نژاد به زودی ادعای امام زمانی هم بکند ... مردی که فکر نمی کند و فقط حرف می زند... خدا آخر و عاقبت این مملکت را ختم به خیر کناد

۱۳۸۶ مرداد ۴, پنجشنبه

قابهای پر نقش بی رنگ

دیوارهای اتاق را پر کرده ام از قابهای سفید
هر روز صبح قابهای آویخته بر دیوار را با خیال نقش می زنم
خیال خاطره های شیرین آن روزهای دور
روزی که همراه هم شدیم
آن روز خدا چقدر دوستمان داشت
خیال هوا کردن بادبادکها و قهقهه های کودکانه
خیال لبخند پدربزرگ با چشمان خاکستری
چقدر دلم برایش تنگ شده
امروز نقشی از فردا زدم بر قاب بی رنگ دیوار
عکسی شلوغ ، پر از خنده و امید
عکسی که در آن هم نوه بودم ، هم فرزند .... هم مادر بودم ، هم مادر بزرگ

۱۳۸۶ تیر ۲۵, دوشنبه

گذشت ... هر آنچه بود گذشت

دیگه خبری نیست از اون خونه های بزرگ و قدیمی که حیاط پشتی داشت. دیگه خبری نیست از اون بعد از ظهرهای ساکت و گرم که می نشستیم تو حیاط و هندونه می خوردیم. دیگه گذشت اون خوابهای بعد از ظهر که تو سکوت خواب می رفتیم و توی سکوت از خواب بیدار می شدیم. همه جا پر شده از خونه هایی قد چوب کبریت . دیوارهای نازکتر از کاغد. آدمهایی گم شده که از ترس اینکه بفهمند گم شده اند صدای آهنگ ظبطشان به آسمون می رسه. دیگه تو خونه ها از آرامش خبری نیست. دیگه نمی شه تو سکوت خواب رفت و تو سکوت از خواب بیدا رشد. بعد از یک روز کار و بدنی پر از خستگی ، وقتی فکر می کنم اگه الان برم خونه فقط و فقط صدای گرمپ گرمپ می شنوم. حتی دلم خونه رفتن هم نمی خواهد. خدایا دلم تنگه برای یه خونه واقعی و آرامش ... خدایا

۱۳۸۶ تیر ۲۰, چهارشنبه

مسابقه ده میلیون تومانی

مجری مسابقه : یک آهنگی را براتون پخش می کینم. بگویید این شعر ملت غیور ایران را به یاد چه چیزی می اندازد. ه
آهنگ یار دبستانی پخش می شود.
شرکت کننده اول مکثی می کند. چشمهایش را می بندد. آهی می کشد و می گوید : کلاس رو تعطیل کرده بودیم. 16 آذر بود. جلوی مسجد دانشگاه دست در دست هم شعر یار دبستانی رو می خوندیم، پا به زمین می کوبیدیم و به زندان رفتن نوری و کدیور و ... اعتراض می کردیم.
مجری دست پاچه می شه. از تو گوشی بهش می گن اعلام کنه که چند آگهی بازرگانی ببینند.
بعد از آگهی ها شعرتبلیغاتی "محمود احمذی نژاد" که رو آهنگ "یار دبستانی" گذاشته شده بود پخش شد.
مجری از شرکت کننده دوم دوباره سوال رو می پرسه.
شرکت کننده دوم : 18 تیر ، توی کوی تحصن کرده بودیم و می خوندیم : یار دبستانی من ... با منو همراه منی ...
مجری : یه راهنمایی می کنم. حادثه تاریخی بزرگی که در امروز سوم تیر رخ داده.
شرکت کننده سوم: وقتی روزنامه مون رو تعطیل کردند ، این آهنگ تو دفتر روزنامه پخش می شد.
مجری: همین الان از دفتر آقای رئیس جمهور ، دکتر محمود احمدی نژاد خبر دادند که جایزه مسابقه به بیست میلیون تومان افزایش پیدا کرده. مجری دوباره سوال را تکرار می کند و آهنگ پخش می شود.
شرکت کننده آخر اشک تو چشمهاش جمع میشه و می گه : یاد دوم خرداد و اون همه شور و امید که به خاک سپردیم. به یاد عدالت که تحریف شد.
مجری: متاسفانه هیچ یک از شرکت کنندکان پاسخ درست ندادند. به من خبر دادند که یک نفر از تماشاگران جواب سوال را می داند. از ایشان خواهش می کنم به روی سن بیایند . لطفا تشویقشان کنید.
تماشاگر: مردم ایران به یاد حماسه آفرینیشان در سوم تیر میفتند که مرد حماسه ها احمدی نژاد را انتخاب کردند. هوگو ساموئل از ونزوئلا.

۱۳۸۶ تیر ۱۹, سه‌شنبه

یه قلب مثل هزارن قلب دیگه

قلب منم مثل قلب هزاران هزار ایرانی در وطن یا خارج از وطن برای ایران نگرانه . صد بار توبه کردم که دیگه نرم اخبار ایران رو بخونم ولی ترک عادت موجب مرض است. هجده تیر هم دوباره اومد و دوباره یه زخم کهنه سر باز کرد. نمی دونم چرا هیچ زخمی درمان نمی شه . فقط کهنه می شه و به دردش عادت می کنیم و شاید هم فراموش. یادم می آد یه هفته قبل از کنکور بود و من چقدر گریه کردم که چرا هیچ کس بلند نشد و محکم نزد تو گوش آدمهایی که هیچ مرزی برای خودشان قائل نیستند. گریه کردم با شنیدن یک سخنرانی ... سخنرانی که نوازش کرد آنان را که زدند و توبیخ کرد آنان را که کتک خوردند و کشته شدند. حالا هم فرقی نکرده ... هنوز هم ... خدایا ... دلم گرفته ... غمگینم ... هی به خودم می گم به تو چه مربوط. کاری که از دست تو بر نمی آد ولی مگه این دل صاب مرده عاشق وطن این چیزا حالیش می شه. حتی نمی فهمه که من باید اینهمه کاری که ریخته رو سرم رو انجام بدم

۱۳۸۶ تیر ۸, جمعه

وقتی باید درس بخوانم

دیدن یه ماه بزرگ و سفید تو آسمون
دیدن یه خوشه مروارید سفید روی شاخه درخت
نفس عمیق کشدن توی هوا ی پاک
کافیه برای خستگی در کردن
کافیه برای لحظه ای فراموش کردن درس و امتحان و ... ه

۱۳۸۶ تیر ۷, پنجشنبه

قحطی

قحطی آرامش شده
نه در سرزمینت از آسایش خبری هست، نه در هیچ جای دیگر
نه اینکه صبر خدا لبریز شده ، نه
مهلت آدمی سر آمده

۱۳۸۶ تیر ۵, سه‌شنبه

پر از پرنده

فصل عاشقی پرنده ها
خواستِ پرستویی دیگری را
ناز کبوتری برای آن یکی
همراه شدن دو گنجشک
کلاغی مادر شد ، یاکریمی پدر
جیک جیکِ جوجه ها
بزرگ شدن بچه ها
پایین افتادن جوجه گنجشک ازلانه
آموختن پرواز از مادر
غروب خورشید
جوجه تنبل هنوز روی زمین
چشمان نگران مادر از روی درخت
.

.

.
از کنارشان گذشتیم

همه جا پر از صدای جیک جیکشان

...?

احساس خوبی نیست وقتی هر چیزی برای تو مهمه برای دیگران مهم نیست. احساس خوبی نیست وقتی حرفی که می زنی برای دیگران با نگفتنش تفاوتی نداره. احساس خوبی نیست که هیچ جوابی از هیچ کسی نمی گیری در حالی که خودتو خفه کردی از بس حرفتو فریاد زدی ... همین احساسهای ناخوب جمع می شوند و تو دیگر ساکت می شوی و فقط گوش می دهی ... احساس می کنی شنونده خوبی هستی ... ولی نمی دانی حرفهایت برای دیگران مهم نبوده یا خودت یا هردو ... و نمی دانی اگر شنونده حرفهایشان باشی یا نباشی فرقی هم می کند یا نه ... و نمی دانی فرقی می کند عکس العمل نشان دهی که هستی و می شنوی یا نه؟

۱۳۸۶ تیر ۴, دوشنبه

کاهوی قرمز

دوست دارم چیزهای نو را تجربه کنم. مثلا موقع خرید مواد غذایی همیشه چند چیز جدید را هم بر می دارم که امتحان کنیم. هرچند اغلب اوقات با چشم غره آقای شوهر همراه است. حق هم دارد چون گاهی اوقات فقط پولمان را دور ریخته ایم. مثل وقتی که کاکتوس خریدم به عنوان میوه. نمی دانم این تگزاسی ها با این کاکتوسها چه می کنند! ولی این بار تجربه دلپذیری داشتم با خریدن کاهوی قرمز . وقتی برگهای کاهو را می شستم انگار لباس ابریشمی یک پری دریایی را می شویم. دلم نمی آمد برای سالاد آن برگها را خرد کنم. مزه اش هم مثل خودش لطیف بود

۱۳۸۶ تیر ۲, شنبه

آرزو

دوست دارم تو خونه ای زندگی کنم که توش دوتا اتاق مخصوص هم باشه. یک اتاق بزرگ که تمام دیواراش تا سقف کتابخونه داره و پر از کتابه و وسط اتاق هم یه میز و صندلی چوبی. یه اتاق هم اتاق عبادت که خیلی باید ساده باشه و زیبا. چند تا جا نماز و کتاب قرآن و دعا. دیواراش آبی کمرنگ و شاید هم یه محراب با کاشی های آبی
اینا رو گفتم قابل توجه آقای شوهر

پس از دیدن یک فیلم

این عدالت نیست که هر کاری که دلشون می خواهد می کنند و بعد درباره مظلومیت و بر حق بودن خودشون فیلم می سازند و اشک ملت را در می آورند. این مردم آمریکا هم که فقط همین چیزها رو به خوردشون می دهند. یهودیان مظلوم ... یهودیان مظلوم ... یهودیان مظلوم. نمی دانم چرا در تمام فیلمها یهودیان مظلومند و می میرند و در واقعیت می کشند. از دیدن فیلم
اصلا لذت نبردم. مسلمانانی که برای اعتراف گرفتن از مسلمانان خراب کار ، آنها را به سقف می بندند. و قاتلان مسلمانی که در زندان گوانتانامو هستند. فیلم تمام کارهای آمریکاییها رو توجیح کرد و کلاه بزرگی سرمان گذاشت. این ا زآمریکاییها، آنهم از ایرانیها و احمدی نژاد
خدایا لطفا مسیحی را که یهودیان منتظرشند و هنوز نیامده است، مسیحی که مسیحیان معتقدند که به صلیب کشده شده است و دوباره می آید و مهدی (عج) را که غایب شده است و شیعیان منتظر آمدنش هستند را هر چه زودتر بفرست که بیایند و همه چیز را درست کنند. اوضاع جهان بدجوری قاطی پاتی شده و حقیقت تنها چیزیست که پنهان و گمنام است. الهی آمین

۱۳۸۶ خرداد ۲۸, دوشنبه

تفکر در شیعه

آقای شوهر خیلی اهل مطالعه و تفکر در مذهب شیعه است. همیشه هم دنبال پیدا کردن خرافاتی هست که با دین و مذهبمون قاطی شده. یه روز می گفت که من دلم می خواهد اون طوری نماز بخونم که پیامبر نماز می خوند نه اونطوری که فلان شاه صفوی باب کرده. کلی استغفرالله بارش کردم و گفتم این حرفا رو یه جایی نزنی
خلاصه گذشت تا یه روزی که داشتیم مستند فیلم امام رو می دیدیم. امام تو اون افطاری آخر که فقط نماز خوندند. موقع اذان گفتن، اشهد ان علی ولی الله رو نگفتن. آقای شوهر هم گفت ببین. امام هم همونطور اذان می گه که پیامبر می گفت. رفتیم تو رساله امام هم نگاه کردیم. دیدییم نوشته که اشهد ان علی ولی الله جزء اذان نیست و گفتنش مستحب است. ولی تا اونجایی که رساله بقیه مراجع رو نگاه کردیم. همه نوشته بودند که جزء اذان هست. خلاصه نکته بینی امام هم جالب بود
حالا بحث شهادت دادن به امامت حضرت علی تو اذان نیست. که اذان خودش هم مستحبه و از عشق به علی ، آدم دوست داره بگه. ولی داشتم فکر می کردم چه چیزایی با مذهب ما قاطی شده که اختراع شاهان صفوی هست و ما بدون توجه و با فرض اینکه سفارش ائمه هست ، انجام می دهیم. دانستن تمام حقیقت همیشه کار مشکلی بوده و همیشه آرزوی من. خدایا کمکم کن بدانم. کمک کن قبل از رفتن بفهمم. قبل از اینکه وقتم تمام شود و هنوز مشغول درس و امتحان باشم

۱۳۸۶ خرداد ۱۵, سه‌شنبه

رویا

جرعه جرعه می نوشم آن نوشداروی شیرین را که مردم سرزمینم باور دارند دوای هر دردیست. موسیقی سنتی هم گوش می دهم و مساله حل می کنم
در اتاقی فرسنگها دورتر از خانه ام هستم. چشمانم را می بندم. خودم را در یکی از قهوه خانه های شهرم می بینم که نشسته ام و چای نبات می نوشم و درویشی سه تار می زند

۱۳۸۶ خرداد ۱۴, دوشنبه

نیایش

وقتی خسته و غمگین از برداشتن نقاب مردمان آن سرزمین دوردست
دست در دست هم، شانه به شانه قدم بر می داشتیم
وقتی حقیقت صورتشان پشت لبخندهای مصنوعیشان آشکار شده بود
وقتی از نفس افتاده، ترسان از آینده که چه پیش می آید، جلو می رفتیم
خداون نسیم ملایمی در آن هوای گرم برایمان فرستاد
صورتمان را نوازش کرد
لبخند بر لبانمان نشاند
و آرام در گوشمان نجوا کرد
غمگین نباشید ... من در همین نزدیکی هستم

۱۳۸۶ خرداد ۱۰, پنجشنبه

پترس فداکار

وقتی همه چیز خوبه و شادم ناگهان یه لحظه هایی پیش می اد که دوباره تموم اون آرزوها و خواسته ها که نشده بهم هجوم میاره و می خواد منو بیچاره کنه. مثل این می مونه که سدی شکسته شده و سیل اومده باشه یا آدم تو طوفان و گردباد گیر کرده باشه. وقتی چیزی نمونده که از پا بیفتم شروع می کنم به نوشتن ... اون وقت تمام اون انرژیهای ویرانگر منتقل کاغذ می شه. و باز جون سالم به در می برم. به یه پترس فداکار احتیاج هست که انگشتش رو بذاره رو سوراخ سد و نذاره دوباره سیل بیاد. خدایا ... یه کاری کن ... یه اتفاقی بیفته که من بالاخره به آخرین آرزوم برسم ... حتی اگه باعث بشه که چهارسال دیگه از عمرم بره ... ولی دیگه نمی خوام این هم بشه یه بغض فرو خورده بی درمان
به تنها خواننده وبلاگم : لطفا پترس فداکار من بشو

۱۳۸۶ خرداد ۳, پنجشنبه

یک تصویر

دانه دانه گندم
خوشه خوشه انگور
آسمان آبی
کوههایی در دور دست
دل خوشی من هم ، آن گل زرد کوچک
آنطرفتر دور از چشم بزغاله ست

...

توی این هشت صدو یازده میلیون و نهصد و هشتاد و هفت هزار و دویست ثانیه ای که از خدا عمر گرفتم ، دانستم که نباید دل بست، نباید خواست، نباید دلخوش کرد. که در طرفه العینی از دست می رود، تمام می شود، می گذرد

۱۳۸۶ خرداد ۲, چهارشنبه

قاصدک ... آرزو ... آسمان

از یاد برده بودم که هر سال اردیبشت ماه همه جا پر از قاصدک می شود. از یاد برده بودم که هرسال بهار که می شود من چقدر قاصدک به آسمان می فرستادم. از یاد برده بودم، می شود آرزوها رو با قاصدک هم به آسمان فرستاد. اینجا همانطور که برگهای درختانش قبل از زرد شدن می ریزند ، در بهار هم از قاصدک خبری نیست