۱۳۹۳ بهمن ۹, پنجشنبه

۱۳۹۳ دی ۱۹, جمعه

تولد پيامبر و ماجراي عصما بنت مروان يا اسما بنت مروان و ماجراى فرانسه و ...

امسال روز تولد پيامبر خيلي شاد نبودم. دنيا جاي بدي شده. درست نزديك تولد پيامبر چندتا آدم ديوانه به اسم اسلام قتل عام مى كنند . فيس بوك هم جاي خوبي نبود براي روز تولد پيامبر. پر بود از بد و بيراه به پيامبر و ايجاد شك و شبه. يكي از مسايلي كه مطرح شده بود ماجراي عصما بنت مروان بود. توى اينترنت هم كه گشتم مطلبها همون بود كه تو فيس بوك گفته شده بود. از يكي از تاريخدانهاي اسلام پرسيدم چنين جوابي گرفتم كه به نظرم منطقي بود. گفتم اينجا بگذارم شايد جواب يك نفر ديگر هم باشد.

"
كلام در عربستان دارای اهمیت و اثر بود و کلامِ منظوم (شعر) بیشتر اثر داشت و در مبارزات سیاسی، اثر «هجا» که نوعی از شعر است به قدری بزرگ شمرده می شد که اعراب عقیده داشتند زخم هجا مثل زخم شمشیر و نیزه کشنده است.    یکی از شعرای مدینه که علیه محمّد(صل الله علیه و آله) و مسلمین هجا می سرود «کعب بن الاشرف» بود. او به مکّه رفت و چند ماه آنجا ماند و سکنه مکّه را علیه پیامبر(صل الله علیه و آله) و مسلمین تحریک کرد و بعد به مدینه مراجعت نمود. کعب بن الاشرف بعد از مراجعت به مدینه اشعاری را که در هجای محمّد(صل الله علیه و آله) و اسلام می سرود در میدانهای عمومی و در هر نقطه که مردم اجتماع می کردند با آهنگهای مخصوص می خواند یا خوانندگان را وامی داشت که آن اشعار را بخوانند.

از دیگر شعرای معروف مدینه که علیه پیامبر(صل الله علیه و آله) و مسلمین هجا می سرود، زنی بود به نام "عصما بنت مروان" يا «اسما - بنت مروان» که از زنهای زیبای مدینه به شمار می آمد و هم قریحه داشت. شعرهای هجو او علیه محمّد(صل الله علیه و آله)، مسلمانها، قرآن، جبرئیل و خداوند، مسلمین مدینه را بسیار متأثر می کرد. حتی پیغمبر اسلام(صل الله علیه و آله) هم از شعرهای زنندهی آن زن متألم می شدند. ولی محمّد(صل الله علیه و آله) مردی است حلیم؛ و هرگز بردباری را از دست نمی دهد....   در قرآن به دفعات راجع به صبر و بردباری صحبت شده و هر دفعه خداوند به مردم توصیه کرده است که حلیم باشند و بردباری را از دست ندهند و پیغمبر اسلام(صل الله علیه و آله) نیز از بردباری بسیاری برخوردار هستند. مسلمین نمی توانستند مانند محمّد(صل الله علیه و آله) صبر نمایند و هجای شُعرا، آنها را سخت می آزرد. زیرا می شنیدند که شُعرای مزبور، به پیغمبرشان و خداوند بدگویی می کنند. آنها بدگویی نسبت به خود را می توانستند تحمل نمایند؛ اما هجا سرودن علیه مقدساتشان از طرف آن شعرا برایشان غیر قابل تحمل بود.

یک شب مردی مسلمان و نابینا به خانه عصما (اسما) -بنت مروان- رفت و خنجر خود را تا دسته در سینه آن زن فرو کرد و او به قتل رسید. روز بعد وقتی معلوم شد که عصما (اسما)  شاعره هجوسرا، بدست یک مرد نابینا به قتل رسیده، سبب حیرت مردم گردید. چون نمی توانستند بفهمند که آن مرد نابینا چگونه وارد خانه آن زن شد و او را در آن خانه یافت و به قتل رسانید. تا اینکه معلوم شد آن مرد از خویشاوندان نزدیک عصما (اسما) است و سالها با او به سر می برده و همه جای خانه اش را می شناخته و از عاداتش اطلاع داشته و می دانسته که آن زن در کجا می خوابد. خبر قتل عصما (اسما) به دست یک مسلمان نابینا در مدینه شایع شد و همه از آن مطلع گردیدند و محمّد(صل الله علیه و آله) هم در مسجد از این خبر مستحضر شد. قاتل نابینا به مسجد آمد و پیامبر(صل الله علیه و آله) از او پرسیدند: «آیا تو اسما را به قتل رساندی؟» مرد نابینا گفت: «آری یا رسول الله! و من دیشب او را کشتم. ولی کوچکترین پشیمانی ندارم! و میدانم که این موضوع به قدری بدون اهمیت است که حتی دو بُز هم برای این مسئله شاخ به شاخ نمیشوند!»    ولی پیغمبر اسلام(صل الله علیه و آله) از این واقعه به شدت متأثر شدند. برای اینکه از جنایت نفرت دارند. اما ایشان نمی توانستند برای مجازات قاتل اقدامی بکنند. چون طبق قانون مدینه، هرقبیله در داخل خود استقلال داشت و وقتی قاتل و مقتول از یک قبیله بودند، قبلیه دیگر نمی توانست برای مجازات قاتل اقدام نماید و مجازات آدمکُش، موکول مي شد به تصمیم اعضای خانواده؛ چون تمام افراد یک قبیله عضو یک خانوادهی بزرگ به شمار می آمدند. منتها بعضی نسبت به هم خویشاوند نزدیک بودند و برخی خویشاوند دور. 

بعد از عصما (اسما)،  شاعر دیگر یعنی کعب بن الاشرف به دست یکی از مسلمین به قتل رسید؛ و این مرتبه نیز قاتل و مقتول از یک قبیله بودند و محمّد(صل الله علیه و آله) نتوانست برای مجازات قاتل اقدام کند. یک شاعر دیگر هم در مدینه بود موسوم به «ابوعفک». که او نیز خداوند و محمّد(صل الله علیه و آله) را هجو می کرد. او نیز به دست یکی از مسلمین که هم قبلیه ابوعفک بود به قتل رسید و بدین ترتیب سه شاعر هجائی یکی بعد از دیگری به دست مسلمین کشته شدند؛ بی آنکه پیامبر(صل الله علیه و آله) بتواند اقدامی جهت مجازات قاتلین آنها بکند."

"
مطالب فوق در كتاب محمد پيغمبري كه از نو بايد شناخت نوشته يك محقق رومانيايي بنام ويرژيل گيور گيو است "


نمى دانم كه "عصما" درست است يا "اسما". ولي نكته مهم اين است كه ماجراي بزها از دهان مرد نابينا گفته شده ولي در اينترنت اكثر جاها اين حرف را از دهان پيامبر مى گويند و بعد نتيجه گيري مى كنند كه خود پيامبر هم دستور قتل مى داده براى اين كارها و ماجراي فرانسه هم طبق اسلام است پس!
خلاصه خواستم اينجا بنويسم اينها را ، شايد يك بنده خداي ديگري هم همين سوال برايش پيش بيايد، آنوقت بيايد اينجا و بفهمد كه ماجرا را طور ديگري نقل كرده اند.
اميدوارم كه دنيا زودتر جاي بهتري شود براى زندگى
واسلام.

۱۳۹۳ دی ۱۷, چهارشنبه

گذشته ها گذشته ...

مادرم هرچه دفتر خاطرات داشته ام از اولين روزي كه نوشتن ياد گرفتم تا روزهاي دانشگاه را دور ريخته است. همه داستانهايي كه نوشته بودم از چهارده سالگى. دفتر كشف الاسرار كلاس پنجم دبستان كه در آن فرمولهاي رياضي كه معلممان ياد مى داد را اثبات مى كردم كه مطمئن شوم درست است يا نه. توى همان دفتر بود كه خودم فرمول تعداد قطرهاي ان ضلعي را كشف كردم. يادم مى آيد از راه استقرا پيدايش كرده بودم. آن روز بي نهايت خوشحال بودم، فكر مى كردم بالاخره دانشمند رياضي شدم. آلبومهاي تمبرى كه نگه داشته بودم كه وقتي پير شدم كلي قيمتى شوند! جزوه هاي درسي! 
همه گذشته ام جمع شده بود در طبقه دوم كمد اتاق سمت چپى كه در يك اسباب كشي دود شد و رفت. آن هم نه الان، سه چهار سال پيش. فقط الان فهميده ام. خوب شد از يك جايي به بعد ديگر ننوشتم. اصلا چه فايده ... يك خاطراتى هست كه توى ذهن آدم مى ماند چه نوشته باشي چه ننوشته باشي. يك سرى خاطرات هم ياد آدم نمى ماند. من هم كه آدم معمولي شدم آخرش و قرار نيست زندگى نامه ام را سالها بعد بنويسند كه آن دفتر هاي خاطرات به درد بخورند ... ولي يك جورهايي دلم گرفته است ... 

يه كلام هم از فسقلي!

 كارتون تماشا كردن فسقلي كه تمام شد خواستم يك برنامه ببينم. كنترل تلويزيون را برداشت و خاموشش كرد و گفت: مامان نبايد تلويزيون ببيني چشمات درد مى گيره!!!

۱۳۹۳ آذر ۱۹, چهارشنبه

هم اكنون

از يك جايي به بعد ديگر خيال جواب نمى دهد. واقعيت محكم مى خورد توي صورت آدم و آنوقت است كه سر جايش مى نشيند!

۱۳۹۳ آذر ۵, چهارشنبه

باغ مخفي!

اگر ده ساله بودم و اينجا را پيدا مى كردم حتما بچه هاي همسايه را جمع مى كردم و با هم نمايش تمرين مى كرديم در اين مكان مخفي زيبا!

۱۳۹۳ آبان ۲۸, چهارشنبه

كافه پيانو

بعد از خواندن كتاب كافه پيانو اين احساس به آدم دست مى دهد كه بايد دست بكار شود و بنويسد!

۱۳۹۳ آبان ۲۷, سه‌شنبه

۱۳۹۳ آبان ۲۳, جمعه

كم كمك پاييز


آنگاه كه دور مى شود!

يكي از غم انگيزترين صحنه هايى كه يك نفر در طول زندگيش ممكن است ببيند وقتى است كه پشت چراغ قرمز ايستاده باشد و بخواهد از خيابان رد شود تا به ايستگاه اتوبوس برسد. آنوقت اتوبوس از مقابل چشمانش رد شود و در ايستگاه بايستد و قبل از اينكه چراغ عابر پياده سبز شود اتوبوس دور شود!

۱۳۹۳ آبان ۲۱, چهارشنبه

قدمهايت را آهسته تر بردار، خواهى رسيد!

همیشه تند تند قدم برداشتن آدم را سریع‌تر به مقصد نمى رساند. مثلا وقتهایی که سرراه آدم چندتا چراغ قرمز باشد. چراغ قرمز‌ها در مسیری که باید پیاده بروم خیالم را راحت کرده‌اند. وقتى دیگران تند تند از کنارم رد مى شوند، حس عقب ماندن بهم دست نمى دهد. چون مى دانم دوباره به آن‌ها خواهم رسید. درست سر چهارراه، پشت چراغ قرمز بعدی. گاهى خنده‌ام هم مى گیرد وقتى هى از من جلو مى زنند و بعد من دوباره به‌شان مى رسم. یاد قصه لاک پشت و خرگوش مى افتم!

۱۳۹۳ آبان ۲۰, سه‌شنبه

بازيگر كوچولو

فسقلی داشت روی تخته سیاهش با گچ نقاشی مى کشید که یکهو تخته سیاه را هول داد و خرده گچ‌ها روى زمین ریخت. بهش گفتم: برو جارو کوچیکه رو بیار اینجا رو جارو کنم.
گفت: نمى رم آخه سنگینه!
گفتم سنگین نیست، مى تونى. برو بیار
گفت: نه سنگینه!
چندبار این مکالمه تکرار شد تا گفتم: الان تا سه مى شمرم. باید بری بیاری.
دوید به طرف در. تازگی‌ها این تا سه شمردن براى مجبور کردنش به کار‌ها جواب مى دهد. از اتاقش بیرون رفت و رفت تو آشپزخانه تا جارو را بیاورد. صدای آه و ناله‌اش بلند شد که یعنى خیلی سنگین است. دست بردار نبود و آه و ناله مى کرد. صدایش با سرعت خیلی کمى نزدیک مى شد. داشت کم کم باورم مى شد که نکند دارد جارو بزرگه را با خودش مى آورد؟!
نزدیک بود از جایم بلند شوم بروم کمکش. رسید پشت در اتاق و جارو را پرت کرد زمین که یعنى از بس سنگینه از دستم افتاده. بهش گفتم: سنگین نیست برش دار. برش داشت و بعد از دو قدم دوباره جارو را پرت کرد. خودم را از تک و تا نینداختم و دوباره گفتم که جارو سنگین نیست و برش دار. باز جارو را برداشت و نزدیکم که رسید باز جارو را انداخت. دیگه کوتاه آمدم و جارو را برداشتم و نرمه‌های گچ را جارو کردم. خیلی خودم را کنترل کردم که سرش داد نزنم برای پرت کردن جارو. نزدیک بود جارو را بشکند و خراب کند.
این بود یکی از خاطرات من و فسقلی در این روزهای نزدیک سه سالگى!!!

نيمكتها هميشه براى خودشون يه قصه دارند!


۱۳۹۳ آبان ۱۹, دوشنبه

تصورات شاعرانه از نانوتيوبها!

دست از خيالبافى برنداشته ام هنوز. سركلاس، استاد وقتى درباره نانوتيوبها حرف مى زد، يك جمله گفت كه مى توان آب شور را بوسيله اين نانوتيوبها شيرين كرد! من هم رفتم تو فكر و خيال كه چه جالب مى شود اين نانوتيوبها را در ايران استفاده كنيم و مثلا آب درياچه اروميه را شيرين كنيم. يا آب درياچه خزر يا خليج فارس. حتي مى شود آب يزد را شيرين كنيم و بعدش براى زاينده رود بفرستيم كه ديگر مردم اصفهان از اينكه آب آشاميدنى مردم يزد را تامين مى كنند عصباني نباشند. با خودم تصور كردم چه قهرمان ملي خواهم شد اگر اين كار را انجام دهم!!! خلاصه هنوز هم تصورات شاعرانه سراغم مى آيد مثل آنموقعها كه رشته عمران را براي اين انتخاب كردم كه بروم مجري طرح يك سدي بشوم و بعدازظهرها، دم غروب، وقتى همه رفتند سراغ زندگيشان بروم كنار رودخانه و شعر بگويم. يا آنموقع كه سر كلاس ديناميك استاد از پرتاب موشك گفت، بنويسم كه چرا از پرش ماهى از آب دريا حرف نمى زند!

۱۳۹۳ آبان ۱۸, یکشنبه

۱۳۹۳ آبان ۱۶, جمعه

يكى بود يكى نبود!

هروقت براي فسقلي قصه بزبزقندي يا شنل قرمزي رو مى گم وقتي به قسمتي مى رسم كه شكم آقا گرگه رو پاره مى كنند دچار مشكل مى شوم. يعنى نمى تونم اين رو بگم. اين قسمت داستان رو حذف مى كنم و يهويي شنگول و منگول يا مامان بزرگ شنل قرمزى نجات پيدا مى كنند.

۱۳۹۳ آبان ۱۵, پنجشنبه

آتش بدون دود

وقتى سري كتابهاي "آتش بدون دود" را تمام كردم دلم خواست بروم گزل آخرين فرزند مارال و آلنى را پيدا كنم و قصه زندگيش را بنويسم. ببينم آخر نتيجه اينهمه مبارزه به كجا رسيد!

۱۳۹۳ آبان ۱۴, چهارشنبه

خدا كجاست؟

 يكي از دوستهام تعريف مى كرد كه پسرش ازش پرسيده : مامان خدا كجا هست؟ مامانش جواب داده كه همه جا مثل هوا كه همه جا هست ولي نمى بينى! پسرش هم گفته ولي وقتي باد بياد حسش مى كنم كه هوا هست ولي خدا رو كه نمى شه حس كرد! خلاصه دوستم مونده بود كه الان بايد برهان واجب الوجود رو براي پسر شش ساله اش تو ضيح بده! 

فسقلي دو سال و يازده ماهه من هنوز به سنى نرسيده كه بخواهد در مورد خدا يا مرگ بپرسد، ولي برام جالب بود بدانم كه آيا نظري در مورد خدا داره يا نه! ازش پرسيدم مى دونى خدا كيه؟ گفت آره. پرسيدم كيه؟ گفت : مثلا نماز مى خونيم بعدش مى ريم بيرون. گفتم بيرون مى ريم كه چى كار كنيم؟ گفت: خريد كنيم!؟

عاشورا

به نظرم هر هنرمندي وقتى به اوج خودش مى رسه كه بتونه بخشي از حوادث عاشورا رو با هنرش بيان كنه. كار سختيه و ساليان سال لازمه ولي فكر كنم در نهايت بي نظير مى شه. چون اوج هنرمندي خدا در عاشورا متبلور شده.

۱۳۹۳ آبان ۵, دوشنبه

كوله بر دوش!

ليوان قهوه ام را انداختم توى سطل زباله. وسايلم را توى كوله پشتى سياه رنگم ريختم و به سمت خانه راه افتادم. هر دوتا بند كوله را انداخته بودم روى پشتم. فكر مى كنم اگر يكي از بندهاى كوله را يك ورى بياندازم روى دوشم يك جورى شيكتر باشد، ولي هروقت كوله را مثل بچه هاى دبستانى بيندازم پشتم يك حس خوبي بهم دست مى دهد، حس روزهاى مدرسه و نوجوانى! احتمالا مدل كودكانه كوله انداختن از نظر سلامت و فشار كمتر روى زانو و كمر هم بهتر باشد. همينطور كوله بر پشت، خوش خوشانك داشتم براى خودم راه مى رفتم و درختها و برگها را نگاه مى كردم كه ياد كوله پشتى افتادم كه چند سال پيش آنرا توى يك مغازه ديدم و عاشقش شدم. آنقدر آن كوله پشتى زيبا و مليح بود كه هنوز هم خيلي دقيق تمام جزئياتش را به خاطر دارم. يك جوري مثل كلاژ چهل تكه بود. رنگهايش صورتى چرك و كرم و خاكسترى بود. بعضى از قسمتهايش گلهاى ريزي داشت. آنقدر زيبا بود كه در همان لحظه كه ديدمش عاشقش شدم، برش داشتم، انداختمش روى دوشم، همانجورى كه شيك تر است. بعد فكر كردم كدام لباسم را بپوشم بيشتر بهش مى آيد. خلاصه جلوى آينه كلى باهاش كيف كردم. بعد گذاشتمش سر جايش و ازش خداحافظي كردم. آن موقع فكر مى كردم ديگر از كوله برداشتن من گذشته است. قيمتش هم طورى نبود كه همينجورى بخرمش و بگذارمش گوشه كمدم! آن روز دلم خواست دوباره زمان به عقب برمى گشت و من هجده ساله مى شدم. چه مى دانستم دوباره قرار است كوله بدوش سوار اتوبوس و مترو شوم و راهى دانشگاه!
يادم هست چندوقت بعد كه دوباره به همان مغازه رفتم ديگر از آن كوله خبرى نبود، به جايش مدلهاي ديگرى آمده بود كه هيچكدام به آن قشنگي نبودند. احتمالا آن موقع از آن وقتهايي بوده كه به اين نتيجه رسيده بودم كه زندگى ارزش اين چيزها را ندارد و بايد بروم صد دلار بدهم و كوله اى را كه اينهمه عاشقش شدم بخرم و صد حيف كه ديگر از كوله خبرى نبود!