بعد از ظهر یکشنبه هم به اندازهٔ جمعه بعد از ظهر دلگیر شده!
۱۳۸۷ تیر ۱۶, یکشنبه
۱۳۸۷ تیر ۱۴, جمعه
مجنون لیلا
زیر لب میخواند :
چراغها را خاموش میکند، می خوابد تا فردا صبح دوباره روزنامه بخرد، به پارک برود. روی آن نیمکت سبزی که برای اولین بار همدیگر را دیدند بنشیند و دوباره تمام حاشیههای سفید روزنامهای را که گرفته بخواند، پر کند از شعر هایی برای او.
Posted by
مریم
1 comments
فرهنگ شاید هم بهداشت!!
من نمیدونم اینها وقت ندارن تو خونشون ناخنهاشون رو بگیرن!!!!!
یکی بیاد منو از اینجا نجات بده.
Posted by
مریم
1 comments
۱۳۸۷ تیر ۷, جمعه
فوتبال
Posted by
مریم
1 comments
۱۳۸۷ خرداد ۳۰, پنجشنبه
برای دوست فیروزه ایم
Posted by
مریم
3
comments
۱۳۸۷ خرداد ۲۱, سهشنبه
خاطره هایی خیس
Posted by
مریم
1 comments
۱۳۸۷ خرداد ۱۶, پنجشنبه
قابل توجه علاقمندان به طالع بینی
خیلی برام جالب بود که امام علی (ع) متولد تقریبا اواخر اسفند (۲۷ اسفند) هستند . ماه تولد حضرت محمد رو ولی ننوشته بود.
Posted by
مریم
3
comments
۱۳۸۷ خرداد ۱۴, سهشنبه
به سراغ من اگر می آیید ...
Posted by
مریم
1 comments
۱۳۸۷ خرداد ۹, پنجشنبه
پیغامرسان
Posted by
مریم
1 comments
۱۳۸۷ خرداد ۲, پنجشنبه
لیوانهای تاهمیشه نشُسته
Posted by
مریم
4
comments
۱۳۸۷ اردیبهشت ۲۶, پنجشنبه
گفتگو
Posted by
مریم
1 comments
تولدت مبارک
تولدت مبارک ...
من که نفهمیدم ا زتولد بیست و چهارسالگیت چطوری یهو رسیدیم به تولد سی سالگیت ...
ولی خیلی خوشحالم که متولد شدی ...
خیلی خوشحالم که هشت سال دیرتر از وقتی که دیگران منتظرت بودند آمدی ...
خیلی خوشحالم که هرروز ظهر با هم نهار می خوریم و بعد ازظهرها میام دفترت تا با هم چایی بخوریم ...
خیلی خوشحالم که باهم هستیم ...
کاش راست راستکی شاعر بودم و برات شعر می گفتم ...
عزیز دل ، تولت مبارک ...

Posted by
مریم
2
comments
۱۳۸۷ اردیبهشت ۲۰, جمعه
شکرانه
خدا وقتی یه چیزی به آدم نمی ده در عوض تو چیزای دیگه برای آدم سنگ تموم می ذاره.
خدایا دوستت دارم ... خدایا شکر ... خدایا منوببخش به خاطر تمام لحظه هایی که مهربانی هایت را فراموش می کنم.
Posted by
مریم
3
comments
۱۳۸۷ اردیبهشت ۱۹, پنجشنبه
رویای این روزهای من
Posted by
مریم
2
comments
۱۳۸۷ اردیبهشت ۱۱, چهارشنبه
یک داستان
Posted by
مریم
4
comments
۱۳۸۷ اردیبهشت ۲, دوشنبه
مست بوی چمن تازه زده
Posted by
مریم
6
comments
۱۳۸۷ فروردین ۲۵, یکشنبه
خاطره ... گذشته ... ما
کاش یه پاک کنی اختراع می شد که باهاش می تونستیم خاطرات بد رو از ذهنمون پاک کنیم. اونوقت دیگه تو یادآوری گذشته و لحظه هایش هیچ رنجی نبود.
Posted by
مریم
1 comments
۱۳۸۷ فروردین ۲۲, پنجشنبه
American Idols
Posted by
مریم
0
comments
۱۳۸۷ فروردین ۲۱, چهارشنبه
به حسن در فیلم " بادبادک باز"
اشکهایم به خاطر پاکی ات، معصومیتت، بزرگی ات، شجاعتت، مظلومیتت و وفاداریت سرازیر و قلبم فشرده می شد. آدمهای مثل تو در این روزگار اندکند و بی نام و نشان. همواره سرنوشتی غم انگیز انتظارشان را می کشد. کاش دنیا پر از آدمهایی مثل تو می شد. اگر تمام آدمها ظلم را بر نمی تابیدند، اگر تمام آدمها وفادار دوستیها و عشقهایشان می ماندند، اگر تمام آدمها می بخشیدند و بزرگوار بودند، اگر تمام آدمها قلبشان به بزرگی قلب تو بود، دنیا دست کمی از بهشت نداشت.
گاهی اوقات آرزو می کنم که کاش من داستانی را که تو قهرمانش بودی می نوشتم. در مصاحبه ای از آیدا خواندم که شاملو همیشه می خواست "آخرین آواز قو"یش را بنویسد. قوها زیباترین آوازشان را قبل از مرگ سر می دهند. آرزو می کنم من هم روزی آخرین آواز قویم را بنویسم و تو در آن باشی. امیدوارم آن روز دنیا جای بهتری برای زندگی کردن شده باشد تا سرنوشت تو هم دیگر غم انگیز نباشد.
Posted by
مریم
1 comments
۱۳۸۶ اسفند ۲۶, یکشنبه
نجات بشریت
تصمیم گرفتم کار بزرگی انجام دهم. دست به کار شدم. شب تا صبح خشت درست کردم. خودتان که می دانید از کوره های آجرپزی و مغازه های آجر فروشی که آن زمان خبری نبود. وقتی خشت ها تقریبا خشک شدند، مشغول چیدن دیواری دور تا دور درخت سیب شدم. تا آنجا که می توانستم دیوار را بلند ساختم که آدم و حوا حتی نتوانند یکی از آن سیبهای سرخ و آبدار را ببینند.
کارم که تمام شد، هنوز نفسم جا نیامده بود که طوفان سختی در گرفت و دیوارم را خراب کرد. ولی من دست بردار نبودم. هرطور شده می خواستم بشریت را از تمام رنجهایی که قرار است در آینده تحمل کند، نجات دهم. سنگی تیز پیدا کردم و افتادم به جان درخت. نزدیک صبح بالاخره کارم تمام شد. از درخت دیگر خبری نبود. از خستگی خوابم برد. از خواب که بیدار شدم. آدم را دیدم که بر سیب گاز میزند. حتی فرصت فریاد کشیدن پیدا نکردم. درخت سیب دوباره روییده بود. گریه کردم ... بلند بلند ... تمام رنج انسانها در طول تاریخ از جلوی چشمانم گذشت.
وقتی آدم و حوا به زمین فرستاده شدند و شیطان مهلت گرفت، من هنوز گریه می کردم. شیطان قهقهه ای زد و گفت:شناختمت ... تربیت شده جمهوری اسلامی ایران هستی ... بعد از این همه سال نفهمیده ای که نمی توان دنیا را از گناه و وسوسه پاک کرد!
از خواب پریدم ... اینبار که به آن زمان برگردم با حوا حرف خواهم زد. برایش خواهم گفت که چه بر سر بشریت خواهد آمد. خدا کند حوا به حرفم گوش دهد.
Posted by
مریم
6
comments