۱۳۸۷ مرداد ۵, شنبه

گاهی‌ چقدر زود دیر میشود ...

کتاب "خورشید را بیدار کنیم" را که میخواندام، هنوز رویای کارگردان شدن از سرم بیرون نرفته بود، دلم می‌خواست فیلمش را خودم بسازم، نمیدانستم که نقش "زه زه " را به چه کسی‌ خواهم داد، ولی‌ نقش بازیگر معروفی‌ که در رویای "زه زه" با او زندگی‌ میکرد را مطمئن بودم که فقط مال خسرو شکیبایی هست.
آنوقت‌ها دعا دعا می‌کردم که کسی‌ فیلم این داستان را نسازد، حالا افسوس میخورم که کاش کسی‌ زودتر این فیلم را ساخته بود. قبل از اینکه شکیبایی برای همیشه برود.


۱۳۸۷ مرداد ۲, چهارشنبه

ماجراهای مریم و استاد خوشحالش (۱)

به دلم برات شده بود که جلسهٔ امروز هم با استاد تشکیل نمی‌شه و یه امیلی‌ چیزی میگیرم از این استاد گرام که جلسه کنسل شده. هر چی‌ صبر کردم در خانه، از ایمیل خبری نشد، تا قبل از رسیدن آخرین اتوبوسی که میشد قبل از ساعت جلسه به دانشگاه رسید هم صبر کردم، ولی‌ خبری نشد. تو این گرما چادر چاق چول کردم اومدم دانشگاه، به محض اینکه رسیدم و ایمیل چک کردم، دیدم ایمیل کنسل شدن جلسه رسیده!
امان از دست این استاد وقت نشناس! امان ... امان ... امان ...

۱۳۸۷ تیر ۲۴, دوشنبه

روزی که شاید بیاید ...

مدرک پی. اچ. دی. قاب شده،
آویخته بر دیوار،
او نشسته،
با موهایی سپید،
که شمارش از دست رفته،
در حسرت اینکه جوانیش را در عکس‌های عروسی خواهرش ببیند،
در حسرت یک لحظه بیشتر بودن با آنها که دیگر نبودند،
آرزو می کرد که ‌ای کاش به یاد میاورد که چگونه آیدا، دختر بچه ای با موهایی دنب موشی، زن زیبایی شده است.

۱۳۸۷ تیر ۲۳, یکشنبه

غربت

لعنت به این دوری،
لعنت به این مرزها،
لعنت به محدودیت‌های آدمی،
لعنت به این گذشت بی‌درنگ زمان،
لعنت به اسارت من در این زندان مکان و زمان،
لعنت ... لعنت ... لعنت ...

والیبال

اگر بخواهی در یک تیمی که ۵۰% اعضای آن مخالف کار گروهی باشند و از جنس مذکر هم باشند و ایرانی هم باشند شرکت کنی، سه راه داری:

۱- ساکت گوشه‌ای بنشینی و تک روی اون ۵۰% را ببینی و کاری انجام ندهی.
۲- هی نطق کنی و از مزایی کار گروهی بگویی و مجبورشان کنی که همه باهم کار کنند، که در این صورت باید تا ابد غر و لند‌هایشان را گوش کنی.
۳- اصلا در آن تیم شرکت نکنی.

راه اول و دوم که صبر ایوب میطلبد، راه سوم هم که ...

۱۳۸۷ تیر ۱۷, دوشنبه

عروسک

با یک دست ، دست مادرش را محکم گرفته که در شلوغی خیابان گم نشود و با دست دیگرش بستنی قیفیش را گرفته و لیس میزند. به مغازهٔ اسباب بازی فروشی که میرسند، دست مادرش را رها می‌کند ، جلوی ویترین می‌ایستد. عروسک زیبایی با موهای طلایی و پیراهن صورتی از پشت ویترین به او لبخند میزند.
مادرش دستش را می‌گیرد و با عصبانیت میگوید:
- صد مرتبه بهت گفتم دستمو تو خیابون ول نکن، یه روز بالاخره گم میشیا!
- مامان اون عروسکو برام میخری؟
- هفتهٔ پیش که بابات برات یه عروسک خرید. بابات که نمیتونه همهٔ پولی که در میاره رو بده برای تو عروسک بخره.
دخترک میزند زیر گریه. مادرش دستش را محکم میکشد و از مغازهٔ اسباب بازی فروشی دور میشوند.
***************************************************
بشقابها را که روی میز میگذارد، روی صندلی مینشیند و حرفی نمیزند. پدر برایش برنج میکشد. او بغض کرده و به بشقاب برنج زل زده که مادرش توی بشقابش خورشت قیمه میریزد و میگوید:
- تو دیگه بزرگ شدی، باید یاد بگیری که بعضی وقتها آدم نمیتونه هر چیزی رو که دلش میخواد داشته باشه و باید خدا رو به خاطر چیزهایی که داره شکر کنه.
پدر توی لیوان آب میریزد و میپرسد:
- امروز دیگه چه اتفاقی افتاده؟
و مادر برایش ماجرای صبح را تعریف می‌کند.
***************************************************
در راه مهد کودک تا خانه به تمام اتفاقاتی که امروز برایش افتاده فکر می‌کند. دلش می‌خواهد زودتر به خانه برسد و برای مادرش همهٔ چیزهایی را که یاد گرفته تعریف کند.
مادر که در خانه را باز می‌کند، تند تند قبل از اینکه سلام کند تعریف می‌کند که امروز ستاره تمام روز را گریه می کرد چون پدرش تصادف کرده و در بیمارستان بستری شده و او چقدر خدا رو شکر کرده که پدرش سالم است.
وقتی فهمیده که الهه حتی یک عروسک برای بازی ندارد چون حقوق پدرش برای خریدن اسبب بازی کافی نیست، تصمیم گرفته که یکی از عروسک‌هایش را به الهه بدهد و خدا رو شکر کرده که خانواده‌اش مشکل مالی ندارند.
برای مادرش میگوید که ایمان وقتی می دود نفسش می‌گیرد چون ناراحتی قلبی دارد و او خدارا به خاطر سلامتیش شکر کرده است.
برای مادرش تعریف می‌کند که پدر و مادر احسان از هم جدا شده اند و احسان یک هفته پیش مادرش زندگی می‌کند و یک هفته پیش پدرش. و او خدا رو شکر کرده که مادرو پدرش با هم زندگی می کنند و زندگی خوبی دارند.
مادر موهای فرفری دخترش را نوازش می‌کند، لبخند می زند، دخترش را می بوسد و می گوید:
- چقدر دختر کوچولوی من بزرگ شده. حالا برو لباساتو در بیار تا باهم نهار بخوریم.
دخترک دوان دوان به سمت اتاقش میرود تا زودتر لباس‌هایش را عوض کند و نهار بخورد.
مادر بشقابها را که روی میز میگذارد، صدای گریه دخترش را می شنود. در اتاق را باز می‌کند، دخترک سرش را روی تخت گذاشته و گریه می‌کند. مادر بغلش می‌کند، می بوسدش و می پرسد:
- چی شده؟ چرا گریه میکنی؟
- آخه من دختر خیلی بدی هستم.
- چرا؟
- با اینکه می دونم باید خدا رو شکر کنم که مشکلات ستاره و الهه و احسان و ایمان رو ندارم و دلم چیزی که خیلی لازم ندارم رو نخواد، ولی من هنوز خیلی اون عروسک رو میخوام.
دخترک دوباره میزند زیر گریه. مادر دخترش را در آغوش می‌گیرد و از ته دل میخندد!

۱۳۸۷ تیر ۱۶, یکشنبه

....

بعد از ظهر یکشنبه هم به اندازهٔ جمعه بعد از ظهر دلگیر شده!

۱۳۸۷ تیر ۱۴, جمعه

مجنون لیلا

پیر مرد هر روز صبح یک روزنامه میخرد و به پارک میرود. شب که به خانه بر میگردد، تمام حاشیه‌های سفید روزنامه را پر کرده است از شعر‌های با او بودن و سوز‌های روزهای بی‌او ماندن.
زیر لب میخواند :

چراغ‌ها را خاموش می‌کند، می خوابد تا فردا صبح دوباره روزنامه بخرد، به پارک برود. روی آن نیمکت سبزی که برای اولین بار همدیگر را دیدند بنشیند و دوباره تمام حاشیه‌های سفید روزنامه‌ای را که گرفته بخواند، پر کند از شعر هایی برای او.

فرهنگ شاید هم بهداشت!!

هر چقدر هم که بخواهی فکر کنی که همهٔ مردم دنیا با فرهنگ هستن و گاهی احساس نکنی که فرهنگ بعضی از مردم دنیا از بعضی دیگر بالاتر نیست، وقتی یکی از دنشجوها تو office ناخن گیرشو بر میداره و شروع می‌کنه به گرفتن ناخن هایش و تو هم دیگه نمیتونی روی کارت تمرکز کنی و نزدیک هست که حالت بهم بخوره و فکر میکنی نکنه الان یک تکه ناخن پرت شه روی میزت. دیگه نمی‌شه فکر کنی که مردم همهٔ دنیا با فرهنگ هستن.

من نمیدونم اینها وقت ندارن تو خونشون ناخن‌هاشون رو بگیرن!!!!!

یکی بیاد منو از اینجا نجات بده.

۱۳۸۷ تیر ۷, جمعه

فوتبال

همه جای دنیا، فوتبال اول یه ورزش مردونه هست، ولی تو امریکا فوتبال یا به قول خودشون soccer، اول یه ورزش زنونست. البته وقتی فوتبل آمریکایی رو نگاه میکنی بهشون حق میدی که اون یکی فوتبال زنونه باشه!!!!

۱۳۸۷ خرداد ۳۰, پنجشنبه

برای دوست فیروزه ایم

عکسهای عروسیت،‌ لباس فیروزه ایت، مرواریدهای فیروزه ای روی تاج سرت،‌ قاب آیینه ات و پایه های شمعدانی هایت که فیروزه ای بودند،‌ قرآن باز شده جلوی رویتان با حاشیه های فیروزه ای،‌ سنجاق سینه ات که فیروزه ای بود،‌ گردن بندت با نگین فیروزه ای و دسته گلت که پر بود از گلهای نرگس و با دسته گل تمام عروسهای دنیا فرق داشت،‌ مرا برد به خانه تان که یک حوض فیروزه ای دارد با ماهی های قرمز و دخترت که یک پیراهن آبی فیروزه ای پوشیده و دور حوض لی لی بازی می کند. آفتاب به صورتش می تابد و چشمهای فیروزه ایش بیشتر از آب شفاف حوض فیروزه ای می درخشد. لی لی بازی می کند و منتظر توست که از سرکار برگردی.
نمی دونم یه خونه با حوض فیروزه ای این روزها تو تهران پیدا می شه یا نه؟‌ ولی مطمئنم که اگه تو بخواهی حتما پیدا می کنی.
دوست عزیز فیروزه ایم،‌ همیشه شاد و خوشبخت و فیروزه ای باشی.

۱۳۸۷ خرداد ۲۱, سه‌شنبه

خاطره هایی خیس

یادت هست وقتی باران می گرفت، صدایت می کردم و باهم به حیاط خانه می رفتیم و زیر باران خیس می شدیم؟ می چرخیدیم و آواز می خواندیم و بی خیال درس و امتحان، فقط خیس می شدیم.
نشسته بودم پشت میز و کارهایم را انجام می دادم که صدای باران را شنیدم. رفتم زیر باران و خیس شدم به یاد همان روزها ... قطره های باران از آسمان روی سرم می باریدند و از انگشتانم روی زمین می ریختند تا به آبهای اعماق زمین برسند وشاید فرسنگها سفر کنند و روزی از زمین بجوشند و دوباره به آسمان بروند و این بار در حیاط خانه مان پایین بیایند. تو از پنجره باران را خواهی دید و به یاد آن روزها زیر باران خواهی رفت و خیس خواهی شد. قطره های باران روی سرت خواهند ریخت و از انگشتانت روی زمین خواهند افتاد و شاید باز فرسنگها سفر کنند ...

۱۳۸۷ خرداد ۱۶, پنجشنبه

قابل توجه علاقمندان به طالع بینی

می خواستم ببینم که می شه یه ارتباط منطقی بین ماه تولد و کارهای آدمها پیدا کرد یا نه. ولی چیز خاصی دستگیرم نشد. ماه های تولد رو از Wikipedia در آوردم:
امام خمینی :‌ مهر
آقای خاتمی :‌ مهر
آقای خامنه ای : تیر
آقای رفسنجانی : بهمن
احمدی نژاد : آبان
خیلی برام جالب بود که امام علی (ع) متولد تقریبا اواخر اسفند (۲۷ اسفند) هستند . ماه تولد حضرت محمد رو ولی ننوشته بود.
اوباما و بیل کلینتون هم متولد مرداد ماه هستند ولی جرج بوش متولد تیر.
حالا یکی بیاد و ربط آدمها و ماه تولدشون رو پیدا کنه!

۱۳۸۷ خرداد ۱۴, سه‌شنبه

به سراغ من اگر می آیید ...

چند روز پیش کتاب حافظ رو برداشته بودم و غزل به غزل می خوندم. به بعضی از بیت ها که می رسیدم دوباره از اول می خوندمشون و لذت می بردم که رسیدم به این بیت:
فاتحه ای چو آمدی بر سر خسته ای بخوان
لب بگشا که می دهد لعل لبت به مرده جان
نمی دونم چرا به این فکر افتادم که باید برای روی سنگ قبرم چیزی بنویسم. خیلی به این موضوع فکر کردم که دوست دارم چی روی سنگ قبرم نوشته باشه. ولی تنها تصویری که در ذهنم می آمد یک سنگ قبر سفید بدون نوشته بود. انگار یک عالمه کارهای انجام نداده و یک عالمه آرزوهای نرسیده و یک عالمه تجربه های نداشته نمی گذاشتند که بتوانم چیزی بنویسم. فقط همین ....

۱۳۸۷ خرداد ۹, پنجشنبه

پیغامرسان

رقصید و چرخید و از کنارم گذشت. در هوا آنقدر چرخ زد که به زمین رسید و آرام گرفت. فکر کردم خودش است و در غربت هم از من سراغ گرفته. دنبالش گشتم و پیدایش کردم. برش داشتم. خودش نبود. انگار تکه ای از گل پنبه بود که جدا شده و در آسمان رها شده.
نمی دانستم آرزو کنم و رهایش کنم که به آسمان برسد با فقط رهایش کنم ...
نمی دانستم مثل قاصدکها یک سری به خدا هم می زند و پیغامم را می رساند یا ...
نمی دانستم در این سرزمین فرسنگها دورتر از وطن هم آرزوها را به آسمان می سپارند یا ...
پشت میز نشسته بودم و سعی می کردم که درس بخوانم که از پشت پنجره باز آن گوله های سبک و پنبه مانند را معلق در آسمان دیدم که چرخ می زدند به زمین می خوردند و به آسمان می رفتند. انگار با نسیم گرگم به هوا بازی می کردند. یاد قاصدکهای سرزمین محبوبم افتادم. اردیبشت ماه آنجا قاصدک باران می شد. و من که چقدر قاصدک به آسمان می فرستادم. کوچکتر که بودم من قاصدک به آسمان می فرستادم و در جوابم خدا قاصدکی به زمین ... بزرگتر که شدم فقط من بودم که به آسمان قاصدک می فرستادم ... اینجا هم که قاصدکی نمی یابم که به آسمان بسپارم ...
یاد آن روزها بخیر.

۱۳۸۷ خرداد ۲, پنجشنبه

لیوانهای تاهمیشه نشُسته

لیوان چای را از روی میز نهارخوری برداشت. دوتا لیوان هم روی عسلی جلوی مبل بود. یک لیوان نیمه پر روی میز کار شوهرش ... دو تا لیوان هم روی پیشخوان آشپزخانه ... تمام خانه را خوب گشت که دیگر لیوان کثیفی باقی نماند. دستکشهایش را دستش کرد، لیوانها را یکی یکی با دقت شست و در جاظرفی گذاشت.
خیلی گرمش شده بود. یک لیوان برداشت. در یخچال را باز کرد. پارچ آب سرد را بیرون آورد. نوشیدن آب سرد در گرما چقدر می چسبید. آب را نوشید و لیوان را کنار یخچال گذاشت و سراغ کارهایش رفت.
شوهرش که از سر کار آمد، یک راست رفت سراغ یخچال، بطری شربت آبلیمو را بیرون آورد. یک لیوان برداشت و ...
دو تا لیوان برداشت و توی سینی گذاشت. عادت داشتند که وقتی فیلم می بینند چای و کیک بخورند. در سکانسی از فیلم دوستان قهرمان فیلم برایش تولد می گیرند. شوهر تازه یادش میفتد که که دو روز دیگر تولد همسرش است. وقت زیادی برای خریدن کادوی تولد نداشت.
قبل از خواب شوهرش آب نمک قرقره کرد. نمی خواست دوباره سرما بخورد. لیوان آب نمک را گذاشت بالای یخچال. صبح که از خواب بیدار شد، شوهرش دو تا لیوان پر شیر موز درست کرده بود. شیرموزها را با سرعت سر کشیدند. فرصت شستن لیوانها نبود.
وقتی به خانه برگشت و دنبال لیوان تمیزی می گشت که آب بنوشد، از لیوان تمیز خبری نبود. باید دوباره لیوانها را از جای جای خانه جمع می کرد و می شست. نگاهی به آشپزخانه انداخت، دو لیوان شیرموز روی پیشخوان بود. جلوی تلویزیون، دو تا لیوان چای ...بالای یخچال ... روی میز کار ... روی میز نهارخوری... آهی کشید ... خیلی خسته بود. حوصله شستن لیوانها را هم نداشت ولی چاره ای نبود ... بارها تصمیم گرفته بودند که فقط از دو تا لیوان استفاده کنند، ولی هر بار یادشان می رفت و باز تمام لیوانها نشسته باقی می ماند.
لیوانها را جمع کرد و شست و در جاظرفی گذاشت. دستمالی برداشت . لیوانها را یکی یکی خشک کرد و در سینی چید. دو تا لیوان هنوز در جا ظرفی بود. سینی را برداشت و دنبال جایی می گشت که آنها را قایم کند.در افکارش غرق بود که شوهرش وارد خانه شد و سلام داد. یهو ترسید وسینی از دستش زمین افتاد. تمام لیوانها شکسته بود. از روی رضایت لبخندی زد ...
شوهرش هم لبخند زد چون بالاخره فهمید برای تولدش چه کادویی باید بخرد.

۱۳۸۷ اردیبهشت ۲۶, پنجشنبه

گفتگو

پرسید: موضوعی برای نوشتن نداری؟


گفت: چرا، اتفاقا خیلی هم دوستش دارم.


پرسید: پس چرا نمی نوسیش؟


گفت : از روزی که موضوعی برای نوشتن نداشته باشم می ترسم!

تولدت مبارک

تولدت مبارک ...
من که نفهمیدم ا زتولد بیست و چهارسالگیت چطوری یهو رسیدیم به تولد سی سالگیت ...
ولی خیلی خوشحالم که متولد شدی ...
خیلی خوشحالم که هشت سال دیرتر از وقتی که دیگران منتظرت بودند آمدی ...
خیلی خوشحالم که هرروز ظهر با هم نهار می خوریم و بعد ازظهرها میام دفترت تا با هم چایی بخوریم ...
خیلی خوشحالم که باهم هستیم ...
کاش راست راستکی شاعر بودم و برات شعر می گفتم ...
عزیز دل ، تولت مبارک ...


Glitter Graphics - GlitterLive.com

۱۳۸۷ اردیبهشت ۲۰, جمعه

شکرانه

خدا وقتی یه چیزی به آدم نمی ده در عوض تو چیزای دیگه برای آدم سنگ تموم می ذاره.
خدایا دوستت دارم ... خدایا شکر ... خدایا منوببخش به خاطر تمام لحظه هایی که مهربانی هایت را فراموش می کنم.

۱۳۸۷ اردیبهشت ۱۹, پنجشنبه

رویای این روزهای من

هوا ابریه ، گاهی خورشید از پشت گوله ابرهای سفید بهمون چشمک می زنه . بارون زده و هوا نمناک و خیسه. دم دمای غروب راه میفتیم. می زنیم به جاده . جاده های پر پیچ و خم تگزاس . آهنگ سیاوش قمیشی گوش می کنیم . گاهی تو با آهنگ زمزمه می کنی ...، گاهی من ...، گاهی هردو ...
برایت میوه پوست میکنم ،‌از یکی از اون ماشینای گنده تگزاسی سبقت می گیری . سکوت ... موسیقی ... جاده ...
برایت چایی می ریزم ، می پیچی به جاده فرعی ... سکوت ... موسیقی ... جاده ...
سی دی رو عوض می کنی . شجریان می گذاری . جاده های پر پیچ و خم تگزاس می رسند به جاده های سبز و پر از خاطره شمال ... می زنی زیر آواز ... باهات حرف می زنم که خوابت نبره ... دم دمای صبح بالاخره خوابم می بره، آخه من همیشه با صدای شجریان خوابم می بره ... تو هنوز رانندگی می کنی ... جاده ... شجریان ... پیچهای جاده ...
آفتاب مستقیم می تابه روی صورتم ... رسیدیم به خیابون سعادت آباد ،‌ می پیچی توی کوچه . یعنی تمام این مدت خواب بودم؟ هیچ وقت تو سفر نتونستم بیدار بمونم و مراقب باشم که خوابت نبره ... جلوی در سفید و بزرگ ترمز می کنی . باورم نمی شه رسیدیم خونه ... زنگ می زنم ...آیفن اون آیفن قدیمی نیست ... وقتی من نبودم مامان اینا آیفن تصویری خریدن ...منتطرم که در رو باز کنند ... منتظرم که بپرم تو بغل مامانم ... منتظرم که خواهرم رو محکم بغل کنم ... منتظرم ببینم که چه چیزای دیگه ای تو خونه عوض شده ...منتظرم ... منتظرم ....
دلتنگم ... خیلی دلتنگم ... خیلی...