۱۳۸۷ تیر ۱۴, جمعه

فرهنگ شاید هم بهداشت!!

هر چقدر هم که بخواهی فکر کنی که همهٔ مردم دنیا با فرهنگ هستن و گاهی احساس نکنی که فرهنگ بعضی از مردم دنیا از بعضی دیگر بالاتر نیست، وقتی یکی از دنشجوها تو office ناخن گیرشو بر میداره و شروع می‌کنه به گرفتن ناخن هایش و تو هم دیگه نمیتونی روی کارت تمرکز کنی و نزدیک هست که حالت بهم بخوره و فکر میکنی نکنه الان یک تکه ناخن پرت شه روی میزت. دیگه نمی‌شه فکر کنی که مردم همهٔ دنیا با فرهنگ هستن.

من نمیدونم اینها وقت ندارن تو خونشون ناخن‌هاشون رو بگیرن!!!!!

یکی بیاد منو از اینجا نجات بده.

۱۳۸۷ تیر ۷, جمعه

فوتبال

همه جای دنیا، فوتبال اول یه ورزش مردونه هست، ولی تو امریکا فوتبال یا به قول خودشون soccer، اول یه ورزش زنونست. البته وقتی فوتبل آمریکایی رو نگاه میکنی بهشون حق میدی که اون یکی فوتبال زنونه باشه!!!!

۱۳۸۷ خرداد ۳۰, پنجشنبه

برای دوست فیروزه ایم

عکسهای عروسیت،‌ لباس فیروزه ایت، مرواریدهای فیروزه ای روی تاج سرت،‌ قاب آیینه ات و پایه های شمعدانی هایت که فیروزه ای بودند،‌ قرآن باز شده جلوی رویتان با حاشیه های فیروزه ای،‌ سنجاق سینه ات که فیروزه ای بود،‌ گردن بندت با نگین فیروزه ای و دسته گلت که پر بود از گلهای نرگس و با دسته گل تمام عروسهای دنیا فرق داشت،‌ مرا برد به خانه تان که یک حوض فیروزه ای دارد با ماهی های قرمز و دخترت که یک پیراهن آبی فیروزه ای پوشیده و دور حوض لی لی بازی می کند. آفتاب به صورتش می تابد و چشمهای فیروزه ایش بیشتر از آب شفاف حوض فیروزه ای می درخشد. لی لی بازی می کند و منتظر توست که از سرکار برگردی.
نمی دونم یه خونه با حوض فیروزه ای این روزها تو تهران پیدا می شه یا نه؟‌ ولی مطمئنم که اگه تو بخواهی حتما پیدا می کنی.
دوست عزیز فیروزه ایم،‌ همیشه شاد و خوشبخت و فیروزه ای باشی.

۱۳۸۷ خرداد ۲۱, سه‌شنبه

خاطره هایی خیس

یادت هست وقتی باران می گرفت، صدایت می کردم و باهم به حیاط خانه می رفتیم و زیر باران خیس می شدیم؟ می چرخیدیم و آواز می خواندیم و بی خیال درس و امتحان، فقط خیس می شدیم.
نشسته بودم پشت میز و کارهایم را انجام می دادم که صدای باران را شنیدم. رفتم زیر باران و خیس شدم به یاد همان روزها ... قطره های باران از آسمان روی سرم می باریدند و از انگشتانم روی زمین می ریختند تا به آبهای اعماق زمین برسند وشاید فرسنگها سفر کنند و روزی از زمین بجوشند و دوباره به آسمان بروند و این بار در حیاط خانه مان پایین بیایند. تو از پنجره باران را خواهی دید و به یاد آن روزها زیر باران خواهی رفت و خیس خواهی شد. قطره های باران روی سرت خواهند ریخت و از انگشتانت روی زمین خواهند افتاد و شاید باز فرسنگها سفر کنند ...

۱۳۸۷ خرداد ۱۶, پنجشنبه

قابل توجه علاقمندان به طالع بینی

می خواستم ببینم که می شه یه ارتباط منطقی بین ماه تولد و کارهای آدمها پیدا کرد یا نه. ولی چیز خاصی دستگیرم نشد. ماه های تولد رو از Wikipedia در آوردم:
امام خمینی :‌ مهر
آقای خاتمی :‌ مهر
آقای خامنه ای : تیر
آقای رفسنجانی : بهمن
احمدی نژاد : آبان
خیلی برام جالب بود که امام علی (ع) متولد تقریبا اواخر اسفند (۲۷ اسفند) هستند . ماه تولد حضرت محمد رو ولی ننوشته بود.
اوباما و بیل کلینتون هم متولد مرداد ماه هستند ولی جرج بوش متولد تیر.
حالا یکی بیاد و ربط آدمها و ماه تولدشون رو پیدا کنه!

۱۳۸۷ خرداد ۱۴, سه‌شنبه

به سراغ من اگر می آیید ...

چند روز پیش کتاب حافظ رو برداشته بودم و غزل به غزل می خوندم. به بعضی از بیت ها که می رسیدم دوباره از اول می خوندمشون و لذت می بردم که رسیدم به این بیت:
فاتحه ای چو آمدی بر سر خسته ای بخوان
لب بگشا که می دهد لعل لبت به مرده جان
نمی دونم چرا به این فکر افتادم که باید برای روی سنگ قبرم چیزی بنویسم. خیلی به این موضوع فکر کردم که دوست دارم چی روی سنگ قبرم نوشته باشه. ولی تنها تصویری که در ذهنم می آمد یک سنگ قبر سفید بدون نوشته بود. انگار یک عالمه کارهای انجام نداده و یک عالمه آرزوهای نرسیده و یک عالمه تجربه های نداشته نمی گذاشتند که بتوانم چیزی بنویسم. فقط همین ....

۱۳۸۷ خرداد ۹, پنجشنبه

پیغامرسان

رقصید و چرخید و از کنارم گذشت. در هوا آنقدر چرخ زد که به زمین رسید و آرام گرفت. فکر کردم خودش است و در غربت هم از من سراغ گرفته. دنبالش گشتم و پیدایش کردم. برش داشتم. خودش نبود. انگار تکه ای از گل پنبه بود که جدا شده و در آسمان رها شده.
نمی دانستم آرزو کنم و رهایش کنم که به آسمان برسد با فقط رهایش کنم ...
نمی دانستم مثل قاصدکها یک سری به خدا هم می زند و پیغامم را می رساند یا ...
نمی دانستم در این سرزمین فرسنگها دورتر از وطن هم آرزوها را به آسمان می سپارند یا ...
پشت میز نشسته بودم و سعی می کردم که درس بخوانم که از پشت پنجره باز آن گوله های سبک و پنبه مانند را معلق در آسمان دیدم که چرخ می زدند به زمین می خوردند و به آسمان می رفتند. انگار با نسیم گرگم به هوا بازی می کردند. یاد قاصدکهای سرزمین محبوبم افتادم. اردیبشت ماه آنجا قاصدک باران می شد. و من که چقدر قاصدک به آسمان می فرستادم. کوچکتر که بودم من قاصدک به آسمان می فرستادم و در جوابم خدا قاصدکی به زمین ... بزرگتر که شدم فقط من بودم که به آسمان قاصدک می فرستادم ... اینجا هم که قاصدکی نمی یابم که به آسمان بسپارم ...
یاد آن روزها بخیر.

۱۳۸۷ خرداد ۲, پنجشنبه

لیوانهای تاهمیشه نشُسته

لیوان چای را از روی میز نهارخوری برداشت. دوتا لیوان هم روی عسلی جلوی مبل بود. یک لیوان نیمه پر روی میز کار شوهرش ... دو تا لیوان هم روی پیشخوان آشپزخانه ... تمام خانه را خوب گشت که دیگر لیوان کثیفی باقی نماند. دستکشهایش را دستش کرد، لیوانها را یکی یکی با دقت شست و در جاظرفی گذاشت.
خیلی گرمش شده بود. یک لیوان برداشت. در یخچال را باز کرد. پارچ آب سرد را بیرون آورد. نوشیدن آب سرد در گرما چقدر می چسبید. آب را نوشید و لیوان را کنار یخچال گذاشت و سراغ کارهایش رفت.
شوهرش که از سر کار آمد، یک راست رفت سراغ یخچال، بطری شربت آبلیمو را بیرون آورد. یک لیوان برداشت و ...
دو تا لیوان برداشت و توی سینی گذاشت. عادت داشتند که وقتی فیلم می بینند چای و کیک بخورند. در سکانسی از فیلم دوستان قهرمان فیلم برایش تولد می گیرند. شوهر تازه یادش میفتد که که دو روز دیگر تولد همسرش است. وقت زیادی برای خریدن کادوی تولد نداشت.
قبل از خواب شوهرش آب نمک قرقره کرد. نمی خواست دوباره سرما بخورد. لیوان آب نمک را گذاشت بالای یخچال. صبح که از خواب بیدار شد، شوهرش دو تا لیوان پر شیر موز درست کرده بود. شیرموزها را با سرعت سر کشیدند. فرصت شستن لیوانها نبود.
وقتی به خانه برگشت و دنبال لیوان تمیزی می گشت که آب بنوشد، از لیوان تمیز خبری نبود. باید دوباره لیوانها را از جای جای خانه جمع می کرد و می شست. نگاهی به آشپزخانه انداخت، دو لیوان شیرموز روی پیشخوان بود. جلوی تلویزیون، دو تا لیوان چای ...بالای یخچال ... روی میز کار ... روی میز نهارخوری... آهی کشید ... خیلی خسته بود. حوصله شستن لیوانها را هم نداشت ولی چاره ای نبود ... بارها تصمیم گرفته بودند که فقط از دو تا لیوان استفاده کنند، ولی هر بار یادشان می رفت و باز تمام لیوانها نشسته باقی می ماند.
لیوانها را جمع کرد و شست و در جاظرفی گذاشت. دستمالی برداشت . لیوانها را یکی یکی خشک کرد و در سینی چید. دو تا لیوان هنوز در جا ظرفی بود. سینی را برداشت و دنبال جایی می گشت که آنها را قایم کند.در افکارش غرق بود که شوهرش وارد خانه شد و سلام داد. یهو ترسید وسینی از دستش زمین افتاد. تمام لیوانها شکسته بود. از روی رضایت لبخندی زد ...
شوهرش هم لبخند زد چون بالاخره فهمید برای تولدش چه کادویی باید بخرد.

۱۳۸۷ اردیبهشت ۲۶, پنجشنبه

گفتگو

پرسید: موضوعی برای نوشتن نداری؟


گفت: چرا، اتفاقا خیلی هم دوستش دارم.


پرسید: پس چرا نمی نوسیش؟


گفت : از روزی که موضوعی برای نوشتن نداشته باشم می ترسم!

تولدت مبارک

تولدت مبارک ...
من که نفهمیدم ا زتولد بیست و چهارسالگیت چطوری یهو رسیدیم به تولد سی سالگیت ...
ولی خیلی خوشحالم که متولد شدی ...
خیلی خوشحالم که هشت سال دیرتر از وقتی که دیگران منتظرت بودند آمدی ...
خیلی خوشحالم که هرروز ظهر با هم نهار می خوریم و بعد ازظهرها میام دفترت تا با هم چایی بخوریم ...
خیلی خوشحالم که باهم هستیم ...
کاش راست راستکی شاعر بودم و برات شعر می گفتم ...
عزیز دل ، تولت مبارک ...


Glitter Graphics - GlitterLive.com

۱۳۸۷ اردیبهشت ۲۰, جمعه

شکرانه

خدا وقتی یه چیزی به آدم نمی ده در عوض تو چیزای دیگه برای آدم سنگ تموم می ذاره.
خدایا دوستت دارم ... خدایا شکر ... خدایا منوببخش به خاطر تمام لحظه هایی که مهربانی هایت را فراموش می کنم.

۱۳۸۷ اردیبهشت ۱۹, پنجشنبه

رویای این روزهای من

هوا ابریه ، گاهی خورشید از پشت گوله ابرهای سفید بهمون چشمک می زنه . بارون زده و هوا نمناک و خیسه. دم دمای غروب راه میفتیم. می زنیم به جاده . جاده های پر پیچ و خم تگزاس . آهنگ سیاوش قمیشی گوش می کنیم . گاهی تو با آهنگ زمزمه می کنی ...، گاهی من ...، گاهی هردو ...
برایت میوه پوست میکنم ،‌از یکی از اون ماشینای گنده تگزاسی سبقت می گیری . سکوت ... موسیقی ... جاده ...
برایت چایی می ریزم ، می پیچی به جاده فرعی ... سکوت ... موسیقی ... جاده ...
سی دی رو عوض می کنی . شجریان می گذاری . جاده های پر پیچ و خم تگزاس می رسند به جاده های سبز و پر از خاطره شمال ... می زنی زیر آواز ... باهات حرف می زنم که خوابت نبره ... دم دمای صبح بالاخره خوابم می بره، آخه من همیشه با صدای شجریان خوابم می بره ... تو هنوز رانندگی می کنی ... جاده ... شجریان ... پیچهای جاده ...
آفتاب مستقیم می تابه روی صورتم ... رسیدیم به خیابون سعادت آباد ،‌ می پیچی توی کوچه . یعنی تمام این مدت خواب بودم؟ هیچ وقت تو سفر نتونستم بیدار بمونم و مراقب باشم که خوابت نبره ... جلوی در سفید و بزرگ ترمز می کنی . باورم نمی شه رسیدیم خونه ... زنگ می زنم ...آیفن اون آیفن قدیمی نیست ... وقتی من نبودم مامان اینا آیفن تصویری خریدن ...منتطرم که در رو باز کنند ... منتظرم که بپرم تو بغل مامانم ... منتظرم که خواهرم رو محکم بغل کنم ... منتظرم ببینم که چه چیزای دیگه ای تو خونه عوض شده ...منتظرم ... منتظرم ....
دلتنگم ... خیلی دلتنگم ... خیلی...

۱۳۸۷ اردیبهشت ۱۱, چهارشنبه

یک داستان

جلوی آینه ایستاد. گل سرش را از موهایش جدا کرد. مثل همیشه یک مشت مو هم همراه گل سر جدا شد. آنقدر مادر و آرایشگر و دکتر توی گوشش خواندند که بالاخره تصمیمش را گرفت.
هفت سالی می شد که موهایش را کوتاه نکرده بود. طبق عادت همیشگی پشتش را به آینه کرد و قد موهایش را اندازه گرفت. خواهر کوچکش وارد اتاق شد. نگاهی به موهایش انداخت و گفت :" آبجی غصه نخور، دوباره موهات بلند می شه". یک دسته از موهای قهوه ای و فرفریش را پایین کشید و گفت : "ببین موهای منم دوباره بلند شده". هر دو خندیدند. ولی لبخندش خیلی طول نکشید وقتی یادش افتاد که فردا سه شنبه است. هر سه شنبه به خانه مادریزرگ می رفتند. محبوبترین لحظه های عمرش ساعتهایی بودند که سرش را روی پای مادربزرگ می گذاشت. مادریزرگ موهای لخت و بلندش را شانه می کرد و برایش قصه می گفت. اشک در چشمانش جمع شد.
خانم آرایشگر موهایش را شست ، شانه زد و قیچی را برداشت. چشمهایش را بست. دلش می خواست گوشهایش را هم بگیرد. انگار صدای جیغ و گریه موهایش را می شنید. حواسش به هیچ کس و هیچ جا نبود. دستی روی شانه اش خورد. چشمهایش را باز کرد. خانم آرایشگر با لخند گفت :‌"خب؟" نمی دانست چه بگوید. هاج و واج آرایشگر را نگاه کرد. خانم آرایشگر ادمه داد : "داشتم می گفتم که موهات هم بلنده،‌ هم رنگ نخورده. جنسشون هم که خوبه. اگر رضایت بدی موهاتو می فرستم به موسسه ای که برای کودکان سرطانی کلاه گیس درست می کنه. نظرت چیه؟"
‌تمام وجودش پر از انرژی شده بود. تک تک سلولهای بدنش می خواستند از شادی پرواز کنند. سرش را به علامت رضا تکان داد. خانم آرایشگر دوباره قیچی را برداشت. این بار چشمهایش را نبست. صدای جیغ و گریه موهایش هم دیگر نمی آمد. خنده های کودکی را می شنید که در پارک تاب می خورد و موهایش را نسیم نوازش می کرد.

۱۳۸۷ اردیبهشت ۲, دوشنبه

مست بوی چمن تازه زده

رفته بودم که I20 های دوستام رو به ایران DHL کنم. مشغول پر کردن فرمها بودم که آقای مسوول بهم گفت که نمی تونم به ایران چیزی بفرستم.نمی دونم عصبانی شدم یا غمگین ولی به هر حال این اتفاق باعث شد که این شعر را بگویم. البته من و آفای شوهر خیلی سعی کردیم که وزنش رو درست کنیم. ولی بهتر از این نشد. فکر کنم تقصیر خود شعر بود که بدون وزن جوشیده بود!
..................................................................................
مست بوی چمن تازه زده
برده بودم از یاد
که وطن زندان بود
و ندارد غربت
دست کم از زندان
...
مست بوی چمن تازه زده
برده بودم از یاد
که چه دورم ز همه خاطره ها
و چه نزدیک به آن فاصله ها
...
مست بوی چمن تازه زده
می برم از خاطر
به کدامین علت
میله های قفس این غربت
می شود قد درختان تنومند باغ
...
یاد آن روز بخیر
یاد آن روز که کوچک بودم *
همه دنیا کم و بیش
کوچه ای دورتر از خانه نبود
و کسی در پی تحریمش نبود
...
یاد آن روز بخیر
یاد آن روز که کودک بودم *
مرزهای دنیا
دورتر و دورتر بود
...
مست بوی چمن تازه زده
می توانم برد از یاد *
که اسیرش شده ام
من اسیر مرزهایی بس نزدیک؟
....................................................................
*یه تغییراتی دادم تو شعر با توجه به نظرات

۱۳۸۷ فروردین ۲۵, یکشنبه

خاطره ... گذشته ... ما

کاش یه پاک کنی اختراع می شد که باهاش می تونستیم خاطرات بد رو از ذهنمون پاک کنیم. اونوقت دیگه تو یادآوری گذشته و لحظه هایش هیچ رنجی نبود.

۱۳۸۷ فروردین ۲۲, پنجشنبه

American Idols

When I was watching American Idol and celebrities were encouraging the American people to give back and pay even 1$ to help the poor children in America and Africa, I wanted to tell them that the Children of Iraq, Afghanistan and Palestine need help, too.
If those children are sick because of the malaria and poverty, the Iraqi, Afghan and Palestinian Children are injured because of ... .
Please do not fool yourself, Open your eyes to see all the reality.

۱۳۸۷ فروردین ۲۱, چهارشنبه

به حسن در فیلم " بادبادک باز"

وقتی کتاب بادبادک باز را می خواندم و به یادت می افتادم، بی اختیار اشکهایم سرازیر می شد. فیلم بادبادک باز را هم که دیدم. با دیدن چهره معصوم و مظلومت نتوانستم جلوی اشکهایم را بگیرم.
اشکهایم به خاطر پاکی ات، معصومیتت، بزرگی ات، شجاعتت، مظلومیتت و وفاداریت سرازیر و قلبم فشرده می شد. آدمهای مثل تو در این روزگار اندکند و بی نام و نشان. همواره سرنوشتی غم انگیز انتظارشان را می کشد. کاش دنیا پر از آدمهایی مثل تو می شد. اگر تمام آدمها ظلم را بر نمی تابیدند، اگر تمام آدمها وفادار دوستیها و عشقهایشان می ماندند، اگر تمام آدمها می بخشیدند و بزرگوار بودند، اگر تمام آدمها قلبشان به بزرگی قلب تو بود، دنیا دست کمی از بهشت نداشت.
گاهی اوقات آرزو می کنم که کاش من داستانی را که تو قهرمانش بودی می نوشتم. در مصاحبه ای از آیدا خواندم که شاملو همیشه می خواست "آخرین آواز قو"یش را بنویسد. قوها زیباترین آوازشان را قبل از مرگ سر می دهند. آرزو می کنم من هم روزی آخرین آواز قویم را بنویسم و تو در آن باشی. امیدوارم آن روز دنیا جای بهتری برای زندگی کردن شده باشد تا سرنوشت تو هم دیگر غم انگیز نباشد.

۱۳۸۶ اسفند ۲۶, یکشنبه

نجات بشریت

خواب می دیدم که رفته ام به زمانهای خیلی دور ... خیلی خیلی دور ... زمانی که آدم هنوز سیب ممنوعه را نخورده بود ... شیطان را دیدم و از او پرسیدم که چه موقع می خواهد حوا را فریب دهد. خنده ای مرموزانه کرد و گفت سه روز دیگر.
تصمیم گرفتم کار بزرگی انجام دهم. دست به کار شدم. شب تا صبح خشت درست کردم. خودتان که می دانید از کوره های آجرپزی و مغازه های آجر فروشی که آن زمان خبری نبود. وقتی خشت ها تقریبا خشک شدند، مشغول چیدن دیواری دور تا دور درخت سیب شدم. تا آنجا که می توانستم دیوار را بلند ساختم که آدم و حوا حتی نتوانند یکی از آن سیبهای سرخ و آبدار را ببینند.
کارم که تمام شد، هنوز نفسم جا نیامده بود که طوفان سختی در گرفت و دیوارم را خراب کرد. ولی من دست بردار نبودم. هرطور شده می خواستم بشریت را از تمام رنجهایی که قرار است در آینده تحمل کند، نجات دهم. سنگی تیز پیدا کردم و افتادم به جان درخت. نزدیک صبح بالاخره کارم تمام شد. از درخت دیگر خبری نبود. از خستگی خوابم برد. از خواب که بیدار شدم. آدم را دیدم که بر سیب گاز میزند. حتی فرصت فریاد کشیدن پیدا نکردم. درخت سیب دوباره روییده بود. گریه کردم ... بلند بلند ... تمام رنج انسانها در طول تاریخ از جلوی چشمانم گذشت.
وقتی آدم و حوا به زمین فرستاده شدند و شیطان مهلت گرفت، من هنوز گریه می کردم. شیطان قهقهه ای زد و گفت:شناختمت ... تربیت شده جمهوری اسلامی ایران هستی ... بعد از این همه سال نفهمیده ای که نمی توان دنیا را از گناه و وسوسه پاک کرد!
از خواب پریدم ... اینبار که به آن زمان برگردم با حوا حرف خواهم زد. برایش خواهم گفت که چه بر سر بشریت خواهد آمد. خدا کند حوا به حرفم گوش دهد.

۱۳۸۶ اسفند ۹, پنجشنبه

بهار می آید

وقتی غصه هاتو هم زدن شله زرد نذری از بین می بره
وقتی خدا با نسیم صورتتو نوازش می کنه
وفتی پرواز یک پروانه زرد و بزرگ شادت می کنه
یادت میفته که سه هفته دیگه عیده
یادت میفته که باید سبزه بذاری
امسال حتما باید سبزه بذاری

۱۳۸۶ بهمن ۲۲, دوشنبه

حسودی

گاهی حسودیم میشه به دختر همسایه که آدم باهوشی نیست ... قرار نیست دکترا بگیره. قرار نیست که هی درس بخونه و هی درس بخونه ... نشسته و خونه داری می کنه ... هر روز پا میشه و غذا می پزه، چایی دم میکنه، خونه رو جارو می کنه، دسر درست می کنه، فیلم میبینه، لباسای خوشگل می پوشه و منتظر اومدن شوهرش می شینه ... تازه منتظر اومدن یه نی نی هم هست ... بهم نخندین ... می دونم همه فکر می کنید که بیچاره است و دنیای کوچکی دارد و ... ولی آرامشی که دارد به هزار تا ی این دنیایی که ما آدمهای به اصطلاح تحصیلکرده داریم، می ارزه ... راستش رو بخواهید من خسته شدم ... خیلی خیلی خسته .