۱۳۸۶ اسفند ۲۶, یکشنبه

نجات بشریت

خواب می دیدم که رفته ام به زمانهای خیلی دور ... خیلی خیلی دور ... زمانی که آدم هنوز سیب ممنوعه را نخورده بود ... شیطان را دیدم و از او پرسیدم که چه موقع می خواهد حوا را فریب دهد. خنده ای مرموزانه کرد و گفت سه روز دیگر.
تصمیم گرفتم کار بزرگی انجام دهم. دست به کار شدم. شب تا صبح خشت درست کردم. خودتان که می دانید از کوره های آجرپزی و مغازه های آجر فروشی که آن زمان خبری نبود. وقتی خشت ها تقریبا خشک شدند، مشغول چیدن دیواری دور تا دور درخت سیب شدم. تا آنجا که می توانستم دیوار را بلند ساختم که آدم و حوا حتی نتوانند یکی از آن سیبهای سرخ و آبدار را ببینند.
کارم که تمام شد، هنوز نفسم جا نیامده بود که طوفان سختی در گرفت و دیوارم را خراب کرد. ولی من دست بردار نبودم. هرطور شده می خواستم بشریت را از تمام رنجهایی که قرار است در آینده تحمل کند، نجات دهم. سنگی تیز پیدا کردم و افتادم به جان درخت. نزدیک صبح بالاخره کارم تمام شد. از درخت دیگر خبری نبود. از خستگی خوابم برد. از خواب که بیدار شدم. آدم را دیدم که بر سیب گاز میزند. حتی فرصت فریاد کشیدن پیدا نکردم. درخت سیب دوباره روییده بود. گریه کردم ... بلند بلند ... تمام رنج انسانها در طول تاریخ از جلوی چشمانم گذشت.
وقتی آدم و حوا به زمین فرستاده شدند و شیطان مهلت گرفت، من هنوز گریه می کردم. شیطان قهقهه ای زد و گفت:شناختمت ... تربیت شده جمهوری اسلامی ایران هستی ... بعد از این همه سال نفهمیده ای که نمی توان دنیا را از گناه و وسوسه پاک کرد!
از خواب پریدم ... اینبار که به آن زمان برگردم با حوا حرف خواهم زد. برایش خواهم گفت که چه بر سر بشریت خواهد آمد. خدا کند حوا به حرفم گوش دهد.

۱۳۸۶ اسفند ۹, پنجشنبه

بهار می آید

وقتی غصه هاتو هم زدن شله زرد نذری از بین می بره
وقتی خدا با نسیم صورتتو نوازش می کنه
وفتی پرواز یک پروانه زرد و بزرگ شادت می کنه
یادت میفته که سه هفته دیگه عیده
یادت میفته که باید سبزه بذاری
امسال حتما باید سبزه بذاری

۱۳۸۶ بهمن ۲۲, دوشنبه

حسودی

گاهی حسودیم میشه به دختر همسایه که آدم باهوشی نیست ... قرار نیست دکترا بگیره. قرار نیست که هی درس بخونه و هی درس بخونه ... نشسته و خونه داری می کنه ... هر روز پا میشه و غذا می پزه، چایی دم میکنه، خونه رو جارو می کنه، دسر درست می کنه، فیلم میبینه، لباسای خوشگل می پوشه و منتظر اومدن شوهرش می شینه ... تازه منتظر اومدن یه نی نی هم هست ... بهم نخندین ... می دونم همه فکر می کنید که بیچاره است و دنیای کوچکی دارد و ... ولی آرامشی که دارد به هزار تا ی این دنیایی که ما آدمهای به اصطلاح تحصیلکرده داریم، می ارزه ... راستش رو بخواهید من خسته شدم ... خیلی خیلی خسته .

۱۳۸۶ بهمن ۱۰, چهارشنبه

گاهی ... من ...

نمی شه آدمها رو تغییر داد ... نمی شه اخلاقشون رو عوض کرد ... تنها کاری که می شه کرد اینه که سعی کنی نقاط روشن رو ببینی و دلت به اونا خوش باشه و چشم بر نقاط تاریک ببندی.
کاش آدمها می تونستن یه لحظه فقط به این فکر کنند که الان طرف مقابل چی می خواد یا چی خوشحالترش می کنه. نه اینکه فقط به این فکر کنند که چی درسته و چی بهتره.
خدا شاهده که بغضی موقعها کم میارم ... آخه من هم ... نمی خواهم زحمتهای آدمهای دیگه رو ضایع کنم ... من قدر شناسم ... ولی ... خدایا خودت شاهدی ... خدایا کمکم کن ... گاهی دلم برای خودم می سوزه ...

۱۳۸۶ آذر ۱۶, جمعه

یهو دلم تنگ شد

یهو دلم تنگ شد
برای میدون انقلاب
دانشکده فنی
دانشگاه تهران
خیابون 16 آذر
میدون ولیعصر
نیمکتهای سبز
درخت توت
کلاسها و پنجره های رو به درخت
درختهای پر از گنجشک
یهو دلم تنگ شد
یهو دلم تنگ شد
و چاره دلتنگی برای آدمی که اسیر مرزها شده است
مگر جز فرو بردن بغض و نمناک کردن چشم چیز دیگری هست؟

۱۳۸۶ آذر ۱۳, سه‌شنبه

فردا

صدای زنگ تلفن
سلام و احوالپرسی خواهرانه
مثل همیشه، چه خبر ؟
او درصبح فردای ما بود
و من در شب دیروز او
گفتم: از فردا بگوید، ه
که آسمان چه رنگی است؟
هنوز خورشید زمینمان را دوست دارد؟

۱۳۸۶ آبان ۹, چهارشنبه

با ز هم تلنگری از آن دورها

خبر دیگر نبودن قیصر امین پور وادارم کرد که به جای نشستن و تمرین حل کردن، بنشینم و در مورد او و شعرهایش در اینترنت بگردم. شاعر دوست داشتنی دوران کودکی و نو جوانی ام. نمی خواهم اینجا از این بنویسم که غمگینم و تحمل غم فرسنگها دورتر از وطن سخت تر می شود. ه
یادم نمی آید که چطوری شد که رسیدم به وبلاگ یکی از سال بالایی های مدرسمون، حالا دیگه برای خودش شاعری شده و چند تا کتاب شعر چاپ کرده . حیف که وبلاگشو تعطیل کرده و دیکه نمی نویسه. ه
فقط یه صدایی از آن دورها به من گفت : هر کس دنبال آرزوهایش برود به آرزوهایش می رسد. ه
فقط همین! ه

۱۳۸۶ آبان ۷, دوشنبه

خواب

وقتی بچه هستی و باید بخوابی، نمی خوابی و به هر دوز و کلکی شده مامان رو خواب می کنی و فرار می کنی. گاهی هم به زور کتک چند ساعتی زیر پتو دراز می کشی. خودت رو به خواب میزنی ولی خواب نمی ری. ه
جوان که می شوی، می خواهی صبحها بخوابی، می خواهی ظهر ها بعد از نهار چرت بزنی. ولی وقت نداری. خیلی دلت می خواهد بخوابی ولی نمی شود. ه
پیر که می شوی، آنقدر وقت داری که بخوابی ولی دیگر خوابت نمی برد! ه

۱۳۸۶ آبان ۱, سه‌شنبه

بر باد رفته

بر باد رفت ... در آب رفت ... آن یار قدیمی بعد از هفت سال رفت ... برای همیشه رفت. ه
بعد از هفت سال که صبحها هنوز چشم باز نکرده سراغش می رفتم و شبها آخرین چیزی بود که از خودمم جدایش می کردم . هیچ تازه به بازار آمده ای هم نتوانست جایش را بگیرد که همه چیز تمام بود. حتی لنز گذاشتن هم به دوری از آن نمی ارزید که سبک بود و زیبا. ه
ولی رفت ... بر باد رفت ... در آب رفت ... و من هم نمی توانم دنبالش بروم تا پیدایش کنم. پیدا کردنش محال است. ه
از روزی که رفته بد جوری به دردسر افتادم ... لنز می گذارم ... سردرد می گیرم ... عینک جدید هم بر خلاف ظاهرش به آن سبکی نیست. ه
خلاصه در فراق یار قدیمی ام ... یاری که هفت سال در تمام لحظات با من بود ... ه
باورم نمی شود که باد آن را برد ... آب بلعیدش ... کاش کسی پیدایش کند ... ه
کاش رو هم کاشتند ... کاشکی در آمد ... مانده ام چه کنم ... نمی دانم ... در دیار غربت هم همه چیز سخت تر می شود. ه

۱۳۸۶ مهر ۱۲, پنجشنبه

افسوس

اگه که می دونستم که قراره تو بیست و شش سالگی تقریبا هیچ دندون سالمی نداشته باشم و حسرت خوردن آب خنک بدون درد بمونه توی دلم. اگه می دونستم که هنوزنرسیده به میانسالی اینقدر نزدیک میشم به از دست دادن تمام دندونهام. اگه می دونستم که توی جوونی هم امکان داره که لثه ها قوتشون رو از دست بدن و نشست کنند. اگه می دونستم که قراره یه شب اون هم توی بیست و شش سالگی از ترس پیر شدن تو جوونی و از دست دادن همه دندونام خوابم نبره . از دیدن شیر تو بچگیم حالم بهم نمی خورد و هر روز شیر می خوردم و هر رزو هم مسواک می زدم با نخ دندون
اگه می دونستم که توی جوونی مثل پیرزنها قراره پا درد و زانودرد و کمر درد داشته باشم، غلط می کردم که شیر رو بریزم تو دستشویی و به مامانم بگم که خوردم
اگه می دونستم که یه وری خوابیدن و تلویزیون دیدن چشمهامو ضعیف می کنه هرگز اینکارو نمی کردم
اگه می دونستم که اینقدر عمر آدم کوتاهه و اینقدر بدن آدم ضعیف، هرگز ... هرگز آرزوهام رو حتی کوچکترین و بی اهمیت ترینشون رو هم به فردا نمی سپردم
خدایا ... شکرت که مریضی لاعلاجی ندارم ... ولی احساس می کنم که باید کاری بکنم. تمام سعیم رو می کنم که از این به بعد درست زندگی کنم. حداقل از نظر ورزش و خورد و خوراک ... تو هم کمک کن تا زنده ام، سالم باشم و از درد و مرض دور ... خدایا دوست دارم ... به خاطر کاهلیم مرا ببخش و کمکم کن
اینها رو اینجا نوشتم که یادم نره و هی بهم یادآوری بشه

۱۳۸۶ شهریور ۳۱, شنبه

در مزايا و معايب شوهر شاعر

شعر و شاعری آقای شوهر همچنان ادامه دارد و ديگر در جواب غر غر ها و ناله های من همش شعر تحويلم می دهد. اين هم سروده جديد ايشان: ه
سحر گفت مريم به شويش علی
که باشد مرا درد دندان غمی
بگفتش علی صبر کن دلبرا
که باشد همو درد را مرهمی
کم کم دارم به اين فکر ميفتم که اسم وبلاگم رو عوض کنم بگذارم ديوان آقای شوهر!!!!! ه

۱۳۸۶ شهریور ۲۲, پنجشنبه

رمضان

خدایا دلم برایت تنگ شده. رمضان هم آمد. رهایم نکن. کمکم کن تا تو را بیشتر یاد کنم. کمکم کن تا قویتر شوم. خدایا از همه بیشتر تو آگاهی به عیبهایم، به ضعفهایم ... مرا رها نکن ... مرا رها نکن ... مرا راها نکن ... دوستت دارم

۱۳۸۶ شهریور ۱۳, سه‌شنبه

...

بوی جوهر خودکار آبی روی کاغذ سفید به همان اندازه نویسنده را مست می کند که یک لیوان شراب آدمی را

کاش

کاش کسی پیدا می شد و بالهای پرنده خیالم را می چید
تا اینقدر به اینطرف و آنطرف نپرد
کاش می نشست روی میزم و آرام می گرفت. حرف نمی زد
کاش راضی می شد به هر آنچه هست و نا امید می شد از هر آنچه که می خواست
دلم برایش می سوزد
همیشه در حال بال بال زدن است
خنده ام می گیرد از این همه انرژی و امیدش
نمی داند که دیگر من مثل گذشته نه پر از انرژیم نه پر از ... من خسته ام ... کاش پرنده این را می فهمید

۱۳۸۶ شهریور ۱۲, دوشنبه

شعر و شاعری

صبح اول صبح ناگهان متوجه شدم که دارم شاعر می شوم. چند بیتی در وصف آقای شوهر سرودم و چند بیتی هم سیاسی گفتم. اشعار سروده شده را برای آقای شوهر خواندم. سرمست و شاد که بالاخره من هم توانستم چند جمله موزون بگویم. آقای شوهر بعد از شنیدن سروده های این جانب مکثی کرد و فکری کرد و گفت
این مریم من مهندس عمران است ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه عاشق به علوم ادب ایران است
بنشسته به جسم در کلاس فیزیک ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه در دل به تئاتر و سینما حیران است
با شنیدن سروده های آقای شوهر دوزاریم افتاد که من تا شاعری راهی بس دراز در پیش دارم. پس خیال شاعری را گوشه ای گذاشته به همان مهندسی عمران چسبیده ایم و مشغول به علم آموزی هستیم. تا خدا چه خواهد و چه پیش آید

۱۳۸۶ شهریور ۵, دوشنبه

تکرار مکرر یک قصه

می گن که قصه ها تو دنیا هی تکرار می شن. شده حکایت من. فرقی نداره که قراره روز اول دوم دبستان باشه یا راهنمایی یا دبیرستان یا کارشناسی یا دکتری. من درست روز قبل از شروع کلاسها غمگین میشم و دلم نمی خواد فردا بشه و مدرسه ها شروع بشه. و این قصه همچنان ادامه داره

۱۳۸۶ مرداد ۱۶, سه‌شنبه

ادعای مدعی

این خبر رو که تو بازتاب خوندم دیگه مغزم داغ کرد. می ترسم ... می ترسم که احمدی نژاد به زودی ادعای امام زمانی هم بکند ... مردی که فکر نمی کند و فقط حرف می زند... خدا آخر و عاقبت این مملکت را ختم به خیر کناد

۱۳۸۶ مرداد ۴, پنجشنبه

قابهای پر نقش بی رنگ

دیوارهای اتاق را پر کرده ام از قابهای سفید
هر روز صبح قابهای آویخته بر دیوار را با خیال نقش می زنم
خیال خاطره های شیرین آن روزهای دور
روزی که همراه هم شدیم
آن روز خدا چقدر دوستمان داشت
خیال هوا کردن بادبادکها و قهقهه های کودکانه
خیال لبخند پدربزرگ با چشمان خاکستری
چقدر دلم برایش تنگ شده
امروز نقشی از فردا زدم بر قاب بی رنگ دیوار
عکسی شلوغ ، پر از خنده و امید
عکسی که در آن هم نوه بودم ، هم فرزند .... هم مادر بودم ، هم مادر بزرگ

۱۳۸۶ تیر ۲۵, دوشنبه

گذشت ... هر آنچه بود گذشت

دیگه خبری نیست از اون خونه های بزرگ و قدیمی که حیاط پشتی داشت. دیگه خبری نیست از اون بعد از ظهرهای ساکت و گرم که می نشستیم تو حیاط و هندونه می خوردیم. دیگه گذشت اون خوابهای بعد از ظهر که تو سکوت خواب می رفتیم و توی سکوت از خواب بیدار می شدیم. همه جا پر شده از خونه هایی قد چوب کبریت . دیوارهای نازکتر از کاغد. آدمهایی گم شده که از ترس اینکه بفهمند گم شده اند صدای آهنگ ظبطشان به آسمون می رسه. دیگه تو خونه ها از آرامش خبری نیست. دیگه نمی شه تو سکوت خواب رفت و تو سکوت از خواب بیدا رشد. بعد از یک روز کار و بدنی پر از خستگی ، وقتی فکر می کنم اگه الان برم خونه فقط و فقط صدای گرمپ گرمپ می شنوم. حتی دلم خونه رفتن هم نمی خواهد. خدایا دلم تنگه برای یه خونه واقعی و آرامش ... خدایا

۱۳۸۶ تیر ۲۰, چهارشنبه

مسابقه ده میلیون تومانی

مجری مسابقه : یک آهنگی را براتون پخش می کینم. بگویید این شعر ملت غیور ایران را به یاد چه چیزی می اندازد. ه
آهنگ یار دبستانی پخش می شود.
شرکت کننده اول مکثی می کند. چشمهایش را می بندد. آهی می کشد و می گوید : کلاس رو تعطیل کرده بودیم. 16 آذر بود. جلوی مسجد دانشگاه دست در دست هم شعر یار دبستانی رو می خوندیم، پا به زمین می کوبیدیم و به زندان رفتن نوری و کدیور و ... اعتراض می کردیم.
مجری دست پاچه می شه. از تو گوشی بهش می گن اعلام کنه که چند آگهی بازرگانی ببینند.
بعد از آگهی ها شعرتبلیغاتی "محمود احمذی نژاد" که رو آهنگ "یار دبستانی" گذاشته شده بود پخش شد.
مجری از شرکت کننده دوم دوباره سوال رو می پرسه.
شرکت کننده دوم : 18 تیر ، توی کوی تحصن کرده بودیم و می خوندیم : یار دبستانی من ... با منو همراه منی ...
مجری : یه راهنمایی می کنم. حادثه تاریخی بزرگی که در امروز سوم تیر رخ داده.
شرکت کننده سوم: وقتی روزنامه مون رو تعطیل کردند ، این آهنگ تو دفتر روزنامه پخش می شد.
مجری: همین الان از دفتر آقای رئیس جمهور ، دکتر محمود احمدی نژاد خبر دادند که جایزه مسابقه به بیست میلیون تومان افزایش پیدا کرده. مجری دوباره سوال را تکرار می کند و آهنگ پخش می شود.
شرکت کننده آخر اشک تو چشمهاش جمع میشه و می گه : یاد دوم خرداد و اون همه شور و امید که به خاک سپردیم. به یاد عدالت که تحریف شد.
مجری: متاسفانه هیچ یک از شرکت کنندکان پاسخ درست ندادند. به من خبر دادند که یک نفر از تماشاگران جواب سوال را می داند. از ایشان خواهش می کنم به روی سن بیایند . لطفا تشویقشان کنید.
تماشاگر: مردم ایران به یاد حماسه آفرینیشان در سوم تیر میفتند که مرد حماسه ها احمدی نژاد را انتخاب کردند. هوگو ساموئل از ونزوئلا.