۱۳۹۳ مرداد ۳۰, پنجشنبه

...

هنوز هم دلم برای دریا تنگ می شود...














پیوست : همه این عکس ها از ساحل دریای نزدیک خانه مان گرفته شده. تصور دیدن اینهمه زیبایی آن هم هرروز باورکردنی نیست. انگار یک رویا بود که خیلی زود تمام شد...

۱۳۹۳ مرداد ۱۰, جمعه

صدا می آید

صدا می آید
صدای قطار 
صدای ماشین 
صدای موتور 
صدای هواپیما 
...
و تو صدای قدمهایت را روی جاده خاکی بشنو
صدای تاب خوردن شاخه های بد مجنون 
صدای لمس برگهای سبز 
صدای بال زدن گنجشک 
صدای خزیدن جانوری میان بوته ها 
…
صدا می آید
صدای سوت قطار 
صدای ویراژ دادن یک ماشین 
صدای بوق یک موتور 
صدای نزدیک شدن یک هواپیما 
...
و تو صدای قدمهایت را روی سنگریزه ها بشنو 
صدای پرواز دسته جعمی پرنده ها 
صدای در آغوش کشیدن درخت بزرگ و تنومند 
صدای خرد شدن برگهای خشک 
صدای رقصیدن شاخه ها با باد 
صدای خش خش راه رفتن سنجاب 
...
و به یاد بیاور صدای آرامش بخش موجهای خروشان اقیانوس آرام هنگام غروب را 
آسمان نیمه ابری هزار رنگ را  
وصل خورشید و دریا را 
آب نقره ای رنگ را 
و به یاد بیاور پرشکوه ترین خداحافظی خورشید را 
و به یاد بیاد بیاور امید دیدن این همه زیبایی را فردا غروب 
...
کاش آن غروبها هرگز تمام نمی شدند.


19th June 2014

۱۳۹۲ آبان ۳۰, پنجشنبه

خنده هایت مست سازد مرا ...



یادش بخیر ...

فسقلی دوست داره که باهم بشینیم پای کامپیوتر و عکسهای کوچولویی هاش رو ببینیم. امروز کلی عکس لب دریا باهم تماشا کردیم. با خودم گفتم یک پست خداحافظی به دریا بدهکارم. باید هرچه زودتر بنویسمش.

۱۳۹۲ آبان ۴, شنبه

مادر بودن

مادر بودن يعنى اينكه وقتى بچه ات خواب است بشينى پشت كامپيوتر و دنبال كار بگردى و بخواهى يك دل سير براى خودت گريه كنى كه حيف شدى پاى بچه و شوهر. بعد همان لحظه بچه ات از خواب بپرد و بروى بغلش كنى و كنارش بخوابى و صورت ماهش را تماشا كنى و آرام آرام اشك بريزى كه اگر كار پيدا كنى روزي سه چهار ساعت بيشتر بچه ات را نمى بينى. آنوقت تو هم مى شوى مثل باباها، كه بچه ات بدون تو خوابش مى برد، بدون تو روزش را شب مى كند، و بدون تو بزرگ مى شود. آنوقت هنوز كار پيدا نكرده، قد همه دنيا دلت براى بچه ات تنگ مى شود.

۱۳۹۲ تیر ۴, سه‌شنبه

هر چى كه عوض داره گله نداره!

فسقلى مشغول بازى بود. يك لحظه از فرصت استفاده كردم و روى مبل دراز كشيدم. منتظر بودم كه بيايد سراغم و بلندم كند. خبرى ازش نشد. چند دقيقه با چشمان بسته صبر كردم. صدايى هم ازش نمى آمد. نتوانستم جلوى خودم را بگيرم. بلند شدم ببينم چه كار مى كند كه با اين صحنه مواجه شدم!



مادرم هميشه تعريف مى كرد كه من تمام ديوارهاى خانه را با مداد رنگى نقاشى مى كردم. به قول معروف چيزى كه عوض داره گله نداره!
:)

سرش كلاه نمى ره!

به آقاى شوهر اشاره مى كنم كه سر فسقلى را گرم كند تا من چندتا تخم مرغ از يخچال بردارم و ته چين درست كنم.
كارم كه تمام مى شود علامت مى دهم كه فسقلى آزاده.
مشغول كارام بودم كه شنيدم فسقلى گفت " مو"
داشتم از تعجب شاخ در مى آوردم. من كه همه آثار جرم را پاك كرده بودم! يعنى از بوى تخم مرغ فهميده بود؟! برگشتم و ديدم در سطل آشغال را باز كرده و جعبه و پوستهاى تخم مرغ را نشانم مى دهد و هى مى گويد: "مو "
نتوانستم چيزى بگويم، فقط خنديدم ...

۱۳۹۲ خرداد ۳۰, پنجشنبه

نه نه!

تازگيها فسقلى ياد گرفته به هر چه كه ازش بپرسم بگويد : نه نه!
اينطورى مى خواهد به من ثابت كند براى خودش بزرگ شده و حق راى دارد! همه كارها را مى خواهد خودش انجام دهد. كمر بند ماشين را خودش ببندد. در خانه را خودش با كليد باز كند. خودش رانندگى كند!! زيپ ژاكتش را خودش بالا بكشد و ...
ديروز از آقاى شوهر پرسيدم چايى مى خواهد. يكهو ديدم فسقلى هم آمده و سرش را تكان مى دهد. يعنى اينكه من هم چايى مى خواهم. برايش چايى ريختم. كابينت را نشانم داد. نفهميدم چه مى خواهد. بغلش كردم كه نشانم دهد چه مى خواهد. ظرف نبات را نشان داد!!!! چند روز پيش ديده بود كه چايى نبات درست كردم.
يك تكه نبات برداشت و توى چايى انداخت. بعد مى خواست نبات را بخورد. مكافاتى داشتيم خلاصه ...
يخچال را هم خيلى دوست دارد. روزى چندبار مرا مى برد پاى يخچال و پرتقال بر مى دارد.
تازگيها ياد گرفته كه مى رود پاى يخچال و مى گويد: مو
يعنى تخم مرغ. بعد ظرف شير جوش را نشان مى دهد كه آبش كنم و تخم مرغ را بپزم. وقتى ظرف را روى گاز مى گذارم شروع مى كند به گريه كردن كه الان مى خواهم. خلاصه به هر دردسرى كه شده تخم مرغ نيم پخته و نيم عسلى را مى گذارم جلويش. طبق معمول خودش مى خواهد پوست بكند. با كمك هم كه پوست مى كنيم. نصفش را مى خورد. و گاهى دوباره مى رود پاى يخچال و مى گويد: مو!
يك بار آقاى شوهر نشانش داد كه توى تخم مرغ نپخته چه خبر است ولى باز هم هوس "مو" مى كند اين فسقلى.
خلاصه اينكه حسابى مشغولم با اين بچه يك و نيم ساله مستقل.
بايد بيايم بيشتر بنويسم از خاطراتم با اين وروجك. البته هر وقت كه از دستش اعصاب داشته باشم و احيانا هر وقت كه ظهر خوابيده باشد.
اين نوشته مال ده روز پيش است كه حالا فرصت كردم تمامش كنم!

۱۳۹۲ اردیبهشت ۲, دوشنبه

تجربه يك حس جديد كه نمى دانم اسمش را چى بگذارم!

چند كيسه دستم بود. يكى از كيسه ها روى زمين افتاد. پسرك كنارم ايستاده بود. مانده بودم خودم دولا شوم و كيسه را بردارم يا از پسرك بخواهم كيسه را به من بدهد. مطمئن نبودم كه اگر از او بخواهم اين كار را مى كند يا نه. با خودم گفتم امتحانش كه مجانى است.
به پسرك گفتم: مامان جان، مى شه اين كيسه رو بهم بدى؟ پسرك دولا شد، كيسه را برداشت و به دستم داد. حس عجيبى پيدا كردم. اولين بارى بود كه از او خواسته بودم براى من كارى انجام دهد. فكر نمى كردم پسرك يك سال و چهارماهه ام به اين زودى بتواند كمك حالم شود.

۱۳۹۲ فروردین ۲۳, جمعه

پسركم

كنارش خوابيده ام، صورتش را تماشا مى كنم، چشمهايش را نيمه باز مى كند، مطمئن مى شود كنارش هستم، دست كوچكش را دور گردنم مى اندازد، دوباره به خواب مى رود، آرام جانش هستم، آرام جانم هست.

۱۳۹۱ اسفند ۱۶, چهارشنبه

يه ديالوگ از سريال دختران حوا

شما بچه ها خيلى خودخواهين، اونقدر تو فكر آرزوهاى خودتون هستين كه يادتون مى ره اميد و آرزوى يه نفر ديگه هستين.

۱۳۹۱ بهمن ۳, سه‌شنبه

دو راهى

بچه كه باشى مى توانى آرزو كنى. مهم نيست كه آرزوهايت منطقى و عملى باشند يا نه. پدر يا مادر كه باشى مى توانى آروزهايى را كه منطقى و قابل اجرا باشد را برآورده كنى. مى ماند موقعى كه مادر هستى و كودك درونت هنوز خيال آرزو كردن دارد. آنوقت در دو راهى گير مى كنى. مثل چند وقت پيش كه با خونه سازى هاى فسقلى بازى مى كردم. يكهو دلم خواست آنقدر خونه سازى داشته باشم كه بتوانم يك خونه كوچك بسازم كه فسقلى بتواند برود تويش و قايم شود. برآورده كردن اين آرزو كارى ندارد، مى توانم بروم مغازه و چند بسته ديگر خونه سازى بخرم. ولى از طرف ديگر مادر درونم مى گويد براى همين اسباب بازى ها هم جاى كافى نداريم ...



۱۳۹۱ دی ۲۶, سه‌شنبه

اين روزهاى من ...

فسقلى براى خودش مردى شده. يك سال و يك ماهه شده. راه مى رود ولى حرف نمى زند. عكسها و فيلمهاى نوزادى اش را كه مى بينم دلم ضعف مى رود. كودكم چه زود بزرگ شد. با خودم مى گويم به يك چشم بر هم زدن همين يك سالگى اش هم تمام مى شود. بايد حواسم به هر لحظه اش باشد. خوب زندگى اش كنم تا وقتى گذشت كمتر دلم برايش تنگ شود. ولى انگار فسقلى دارد دندان در مى آورد، همه اش غر مى زند، بهانه مى گيرد، به من چسبيده و از من جدا نمى شود. آنوقت دلم مى خواهد زودتر شب شود و بخوابد تا بتوانم نفس بكشم. شب كه مى خوابد دلم تنگ مي شود. حسرت مى خورم كه امروز هم فقط گذشت و كار جالبى باهم انجام نداديم. سى و يك ساله شدم و هنوز در حال زندگى كردن را ياد نگرفته ام. خسته ام. كودكم خوابيده، دلم برايش تنگ شده، همين الان است كه با گريه از خواب بيدار شود و تا شب غر بزند ...

۱۳۹۱ آذر ۲۳, پنجشنبه

کشف جدید

همیشه برام سوال بود که چرا وقتی کسی برای موبایل من پیغام میذاره، تاریخ و شخصی که پیغام گذاشته معلوم نیست. یعنی آخر پیغام، همون خانومی که می گه آیا می خواهید پیام را پاک کنید یا ذخیره اش کنید، نمی گه که این پیام رو کی و چه وقتی گذاشته. امروز که داشتم پیام های موبایلم رو گوش می دادم مثل همیشه فسقلی موبایل رو از دستم گرفت و شروع کرد به فشار دادن دکمه های اون. یکهو دیدم که همون خانومه داره می گه که این پیغام در فلان روز، فلان ساعت توسط فلان شماره گذاشته شده. خلاصه کلام اینکه فسقلی بهم یاد داد که چنین تکنولوژی  برای پیام های موبایل در آمریکا وجود داره!!!!!
البته اولین باری نبود که از فسقلی یک ساله ام چیز یاد می گرفتم، قبلا هم چند تا قابلیت آیپد رو ازش یاد گرفته بودم!!!!

۱۳۹۱ آذر ۱۷, جمعه

یه بوس کوچولو

به فسقلی یاد داده بودم که وقتی بهش می گم بیا مامانو بوس کن، میومد و لبهایش رو می گذاشت رو لپم و مثلا بوس می کرد. دیروز یهو خودش بی هوا اومد و بوسم کرد. اونقدر کیف داد ... اونقدر کیف داد که تا آسمون هفتم رفتم. 

۱۳۹۱ آذر ۱, چهارشنبه

به رنگ قرمز آلبالویی

(این داستان اینجا هم چاپ شده است.)

آفتابی که بعد از ظهر‌ها از پنجره به اتاقمان می‌تابد، شاعرانه است. بلند است و تا وسطهای اتاق می‌آید. اتاق را یک جور خوبی روشن می‌کند. یک جور رمانتیک، خیال انگیز. آدم را شاعر می‌کند. حداقل آدم را وادار به خیالهای شاعرانه می‌کند.

آفتاب روی صورتت تابیده. هیچ صدایی نیست، حتی صدای نفس کشیدنمان هم نمی‌آید. آرام خوابیده‌ای. دلم برایت تنگ می‌شود. برای خنده‌هایت، برای مهربانی‌هایت. روزهای آخر پاییز است. برای دست‌هایت که همیشه یخ کرده، یک جفت دستکش قرمز خریده‌ام. دلم می‌خواهد قلم و کاغذ بردارم و برای دستهای تو و آفتاب بعد از ظهرهای پاییز و دستکش‌های قرمز شعر بگویم.

نور خورشید به آینه قدی اتاق رسیده، آینه نور را به دیوار روبرو داده و نور درست خورده به قاب عکس دونفره‌مان، بعد، از قاب عکس کج شده و رفته بالا و خورده به سقف، از لوستر گذشته و هزار تکه شده. نورهای هزار تکه روی سقف باهم می‌رقصند.

خودم را در آینه قدی می‌توانم ببینم، مو‌هایم سفید شده، نه همه موهای سرم، فقط روی شقیقه‌هایم، همانطور که دوست داری. روزی را که اولین موی سپید روی شقیقه‌ام را دیدم یادت می‌آید؟ چقدر ناراحت بودم. آن روز گفتی که موهای سفید روی شقیقه‌های یک مرد، او را جذاب‌تر می‌کند. موهای تو مشکی مشکی است. نگذاشتم سفید باشد، دوست نداشتی کسی موهای سفیدت را ببیند.

سایه برگهای درخت روبروی پنجره افتاده توی اتاق. پنجره را باز می‌کنم. باد آرامی می‌وزد. کمی سرد است. پتو رویت می‌کشم. سایه برگ‌ها روی زمین می‌رقصند. دلم یک چای آلبالوی دونفره می‌خواهد. از جایم تکان نمی‌خورم. نمی‌خواهم صدای کتری روی گاز این سکوت دل انگیز را بر هم بزند. هر سال تابستان برایت آلبالوی تازه می‌خرم و می‌گذارم فریزر. تا وقتی چشم‌هایت را باز کردی برایت چای آلبالوی تازه درست کنم. همنطور که دوست داری. یادم باشد آلبالوهای پارسال را بدهم به دختر همسایه، خیلی دوست دارد. تو او را ندیده‌ای. خیلی وقت نیست که اسباب کشی کرده‌اند. موهای مشکی مجعدی دارد و چشمان درشت قهوه‌ای. مرا یاد تو می‌اندازد. چانه و لب‌هایش شبیه توست. وقتی با او حرف می‌زنم انگار تو هستی که جوابم را می‌دهی.

سایه آفتاب کش آمده و به میز کنار تخت رسیده. شیشه قرمز رنگ عطرت زیر نور کمرنگ پاییزی می‌درخشد. یادم باشد برایت عطر بخرم. شیشه عطرت تقریبا تمام شده. هر بار که کسی سراغت می‌آید، به گردنت عطر می‌زنم، می‌دانم که چقدر دوست داری بوی عطر بدهی وقتی کسی تو را بغل می‌کند و می‌بوسد.

انگار از این سکوت بعد از ظهر صدای تک نوازی پیانو می‌شنوم. موسیقی آرامی که هر نتش سرمای خوشایندی در وجودم جاری می‌کند. پلک‌هایم کم کم سنگین می‌شود. تو را نگاه می‌کنم. می‌خواهم با تصویر تو به خواب روم. دلم می‌خواهد وقتی از خواب بیدار شدم، اولین چیزی که می‌بینم صورت آرام تو باشد. شاید این بار با چشمهایی که مرا نگاه می‌کند.

۱۳۹۱ آبان ۱۵, دوشنبه

ما سه تا!

۱۳۹۱ آبان ۱۱, پنجشنبه

آش دندون

اولين دندون فسقلي در ده ماه و نيمگي سر زد.

۱۳۹۱ آبان ۱, دوشنبه

به خاطر شبهای سه شنبه

(این داستان اینجا هم چاپ شده است.)

دستش را جلوی دهانش می‌گیرد و خمیازه می‌کشد. به بدنش کش و قوسی می‌دهد و دوباره زل می‌زند به صفحه کامپیو‌تر. میز او جلو‌تر از همه میز‌ها و درست کنار اتاق خانم رییس است. دست از پا خطا کند خانم رییس از پشت دیوار شیشه‌ای اتاقش او را می‌بیند. پیش خودش فکر می‌کند حتما خانم رییس حساب دقیقه‌هایی را که با تلفن حرف زده یا اس‌ام اس زده، دارد و احتمالا از حقوق ماه آینده‌اش کم می‌کند. پروژه‌ای که باید انجام می‌داد را تمام کرده، ولی تصمیم گرفته که یکی دو ساعت بیشتر بماند.

امروز بعد از ناهار، خانم رییس همه کارمند‌ها را جمع کرد و آمار ساعت‌های کاری کارمند‌ها را بلند برای همه خواند. دو نفر از کارمند‌ها را هم که ساعت کاریشان بیشتر از همه بود تشویق کرد. کمترین ساعت کاری مال او بود. دلش می‌خواست جلوی همه کارمند‌ها بایستد و بگوید که درست است که ساعت کاریش از همه کمتر است ولی همیشه کار‌ها را به موقع تحویل داده. چرا باید وقتی کاری ندارد در شرکت بماند و وقت تلف کند؟ ولی بیخیال شد و فقط لبخند تحویل رییس داد. آخر جلسه خانم رییس گفت که امیدوار است که این ماه کارمند‌ها بیشتر از گذشته کار کنند و حتی قول تشویقی هم داد. 

به خاطر تشویقی نبود که تصمیم گرفته بیشتر بماند. حوصله ندارد از شرکت بیرون برود. احساس پوچی می‌کند. هر از چند گاهی این حس بهش دست می‌دهد. شاید نمایش خانم رییس هم بی‌تاثیر نبوده. همیشه دلش می‌خواسته کار مهمی انجام دهد. هر سه شنبه شب که ماهواره برنامه آن خانم مجری را نشان می‌دهد که آرزو‌های دیگران را بر آورده می‌کند، هوایی می‌شود. مثلا یک بار خانم مجری یک عالمه پول به خانواده‌ای داد که هشت قلو داشتند. پول برای دانشگاه رفتن هر هشت بچه کافی بود. بیشتر از اینکه دلش بخواهد جای آن پدر و مادر باشد که آرزویشان بر آورده شده، دلش می‌خواهد جای خانم مجری باشد. دلش آن لبخند خانم مجری را می‌خواهد. لبخند رضایتی از اعماق وجود. بار‌ها و بار‌ها به شوهرش گفته که باید برود صدا و سیما و پیشنهاد یک همچین برنامه‌ای را برای ایران بدهد. مثلا اول از بر آوردن آرزوهای بچه‌ها شروع کنند. به همه بچه‌های ایران بگویند که آرزو‌هایشان را توی نامه بنویسند و برای او بفرستند. بعد از شرکت‌های بزرگ پول تبلیغات بگیرند و آرزوهای بچه‌ها را بر آورده کنند. مثلا اسباب بازی‌هایی که دوست دارند برایشان بخرند، یا بروند بابای یک بچه را از زندان آزاد کنند، بعد باهم بروند خانه آنها و آن بچه یکهو ذوق کند و از خوشحالی جیغ بکشد و آنوقت لبخند رضایت روی لبهای او بنشیند. یا مثلا فلان فوتبالیست معروف یا بازیگر معروف را ببرند خانه دختر دوازده ساله‌ای که آرزوی دیدن آن‌ها را دارد. از فکر کردن به جیغ‌های پر از شادی آن بچه‌ها هم مو بر تنش سیخ می‌شود و روی لب‌هایش لبخند رضایت نقش می‌بندد. هر بار که آرزویش را برای شوهرش تعریف می‌کند. شوهرش می‌خندد و می‌گوید: آرزو بر جوانان عیب نیست رویا خانم! 

رویا در حالی که هنوز به کامپیوترش زل زده، باز دلش می‌خواهد یک کاری انجام دهد. از آن کارهایی که لبخند رضایت روی لبانش نقش ببندد. هرچه رویا می‌بافد به این نتیجه می‌رسد که برای هر کار بزرگی احتیاج به پول دارد. یکبار که با شوهرش لیست پولدارهای دنیا را از اینترنت نگاه می‌کرد، به این نتیجه رسید که از صاحب فیس بوک یا ویندوز یا شرکت اپل هیچ چیز کم ندارند. مطمئن بود که او و شوهرش می‌توانند فکر بکری بکنند. یک اختراع یا کشفی بکنند و پولدار شوند. پیدا کردن یک ایده نو همیشه دغدغه ذهنی او و شوهرش بوده. ولی بیشتر اوقات بعد از چند ساعت تحقیق می‌فهمند که ایده‌شان قبلا به ذهن یک نفر دیگر رسیده. رویا معتقد است که اصولا یک مقدار دیر به دنیا آمده. حاضر است شرط ببندد که اگر قبل از اقلیدس به دنیا می‌آمد، الان بچه‌ها در مدرسه به جای هندسه اقلیدسی، هندسه رویایی می‌خواندند.

هفته پیش خانم مجری در آخر برنامه سه شنبه شب از همه خواست که هنگام رانندگی اس‌ام اس نفرستند. بعد تصویر چند نفر را که به خاطر فرستادن پیغام معلول شده بودند، نشان داد. بعد از برنامه رویا برای ناهار فردای خودش و شوهرش غذا پخت و بعد از پختن غذا رفت دوش بگیرد که ناگهان مثل ارشمیدس که از حمام بیرون پریده بود و ندا داده بود که "یافتم یافتم"، از حمام بیرون پرید و یکراست رفت اتاق کار شوهرش و فریاد زد که "یافتم یافتم". شوهرش از دیدن او که با هیجان حرف می‌زد و از مو‌هایش آب می‌چکید، زبانش بند آمده بود و نمی‌دانست چه باید بگوید. 

-بالاخره یه ایده توپ به ذهنم رسید که مطمئنم پولدارمون می‌کنه. 

شوهرش که هاج و واج به او نگاه می‌کرد، گفت: چی؟ 

- یه برنامه برای تلفن‌ها می‌نویسیم که نذاره راننده‌ها موقع رانندگی اس‌ام اس بزنن. مثلا سرعت رو چک کنه و اگه سرعت بیشتر از سرعت راه رفتن بود تلفن رو قفل کنه. 

رویا نفس عمیقی کشید. سعی کرد به خودش مسلط شود و ادامه داد. 

- صبر کن... این ایده یه اشکالی داره... کسی که راننده نیست و تو ماشین نشسته هم نمی‌تونه پیام بفرسته، یا کسی که تو قطاره... آ‌ها فهمیدم،،، اگه شخص در حال حرکت، دو تا انگشت شستش رو به مدت یک دقیقه بذاره رو صفحه موبایل، اونوقت قفل تلفن باز می‌شه. 
- اینجوری که راننده‌ها رو می‌فرستی تو باقالی‌ها و بیشتر باعث کشته شدن اون‌ها می‌شی! 
- مسخره بازی در نیار. خیلی هم طرحم خوبه. حالا باید یک مقدار بیشتر روش فکر کنم. 
-اول برو خودتو خشک کن که سرما نخوری. 
- فکرشو بکن، تمام سازمانهای رانندگی دنیا طرحم رو می‌خرن. همه دنیا از من قدردانی می‌کنند. حتی ممکنه یه روز برم تو برنامه سه شنبه شب‌ها! 

آن شب رویا تا صبح خواب‌های خوب دید. خواب دید که جایزه نوبل گرفته، حتی جایزه اسکار هم گرفت! فردای آن شب بر عکس همه روز‌ها زود‌تر از شوهرش بیدار شد. آنقدر شاد بود و انرژی داشت که قهوه هم نخورد تا سرحال بیاید و بتواند سر کار برود. ولی شوهرش به سختی از خواب بیدار شد.

- چرا اینقدر کسلی؟ 
- نذاشتی دیشب بخوابم. از بس که از گرفتن جایزه نوبل و سیمرغ و اسکار خوشحال بودی... حالا چرا موقع سخنرانی اینقدر دستاتو تکون می‌دادی؟ نزدیک بود کور شم از بس انگشتهات خورد توی چشمم. 
- عیب نداره، عوضش به این فکر کن که به آرزوهامون می‌رسیم. 
- واقعا که به جای یه تخته، چند تا تخته‌ات کمه دختر جان! 

رویا همانطور به مانیتور زل زده و خیال بافی می‌کند. خانم رییس چراغ‌های دفترش را خاموش می‌کند. از اتاقش بیرون می‌آید. رویا را که می‌بیند، می‌گوید "خسته نباشید!"، بعد لبخند رضایتمندی می‌زند و خوشحال از اینکه برنامه تشویقی ظهر روی کم کار‌ترین کارمند شرکت اثر گذاشته از شرکت بیرون می‌رود.

۱۳۹۱ مهر ۲۷, پنجشنبه

تف سربالا

روز سختي بود. فسقلي هنوز سرما خورده بود و آب دماغش جاري. نمي ذاشت به دماغش نزديك بشم. نمي شد هم ولش كنم چون با دماغ گرفته نمي تونست غذا بخوره. كلا كلافه بود. از صبح تا شب به من چسبيده بود و غر مي زد. بالاخره ساعت دوازده شب خوابيد. نه اينكه فكر كنيد ديگه تا صبح مي خوابه، تا صبح هر دو ساعت يكبار بلند مي شه!
تا ساعت يك نصفه شب مشغول تميز كردن آشپزخونه و غذا پختن بوديم. البته اون وسطها فسقلي هم يكي دو بار پاشد. معلوم نبود چشه.
بالاخره ساعت يك شب آقاي شوهر رفت و خوابيد. قهوه خورده بودم كه بتونم يكي دو ساعت كار كنم، رفتم سراغ كامپيوترم. روشن نشد. انگار مانيتورش سوخته بود. مات به مانيتور سياه نگاه مي كردم. انگار يه تف سربالا راست خورده باشه وسط پيشونيم.